Postanowienie WSA w Lublinie z dnia 31 sierpnia 2016 r., sygn. II SA/Lu 665/16
Art. 29 ust. 3 Prawa wodnego rozstrzyga wyłącznie o obowiązku likwidacji szkodliwych zmian stanu wody na gruncie i nie przewiduje terminu likwidacji tych zmian. Oznacza to brak podstawy materialnoprawnej do zakreślenia w decyzji organu administracji publicznej terminu wykonania nałożonego obowiązku.
Stan wody na gruncie, o jakim mowa w art. 29 ust. 1 Prawa wodnego należy rozumieć zarówno naturalny stan wody na gruncie jak i stan wody na gruncie, który powstał w wyniku legalnego zagospodarowania terenu, np. w wyniku budowy określonych obiektów budowlanych, a zatem nie tylko naturalne ukształtowanie terenu, ale i takie, które jest wynikiem działań inwestycyjnych znajdujących umocowanie w stosownych
Nie można z tytułu niezaskarżalności decyzji o ustaleniu wysokości odszkodowania (art. 186 ust. 3 Prawa wodnego) i przysługującej drogi sądowej (art. 186 ust. 4 Prawa wodnego) wyprowadzać specjalnej roli postępowania nieważnościowego. Taki wyjątkowy tryb w przypadku ustalania wysokości odszkodowania nie ma wpływu na sposób kontroli decyzji administracyjnej pod względem przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a.Teza