ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ŚRODOWISKA z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać dokumentacje hydrogeologiczne i geologiczno-inżynierskie.
Inwestor, który naruszył przepisy par. 29 w zw. z par. 126 ust. 1 i 3 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./ winien być na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze
Art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa stanowi, że organ administracyjny stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Przesłanką tego przepisu jest więc nie tylko tożsamość sprawy rozstrzygniętej wieloma decyzjami, ale także przesłanka istnienia już - w dacie wydania kolejnego rozstrzygnięcia - decyzji ostatecznej załatwiającej tą samą sprawę co do jej
Stosownie do par. 274 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./, odległość garażu wielopoziomowego od innych budynków powinna odpowiadać warunkom określonym w par. 272 jak dla budynków produkcyjnych i magazynowych o obciążeniu
Żadne przepisy szczególne nie określają minimalnej odległości obiektów wysokościowych, do których zalicza się niewątpliwie inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej na 40 metrowej wieży antenowej od sąsiednich obiektów. Wieża taka stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, nie jest natomiast budynkiem, nie spełnia bowiem
Przepis art. 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ jest rozwiązaniem alternatywnym wobec rozwiązania przewidzianego w art. 48, wchodzącym, jako podstawa normatywna decyzji wówczas, gdy art. 48 nie może być zastosowany z powodu upływu czasu /5 lat od zakończenia budowy/. Normuje on jednak sytuację do czasu uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego
Loggia zabudowana pionowymi prętami na całej wolnej przestrzeni /od poręczy do sufitu/ stanowi pogorszenie warunków bezpieczeństwa w porównaniu ze stanem poprzednim, czyli istnieniem wolnej przestrzeni.
Nie każde roboty budowlane polegające na odnawianiu ścian zewnętrznych obiektu budowlanego wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, lecz tylko takie które powodują niekorzystną zmianę wyglądu w odniesieniu do otaczającej zabudowy. Ocena ta z oczywistych względów nie opiera się na kryteriach prawnych, lecz głównie na doznaniach wzrokowych i wrażliwości estetycznej osób oceniających, a w konsekwencji
1. Rozróżnienie prowadzenia budowy obiektu bądź jego części bez pozwolenia od przypadku prowadzenia robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, nie zależy, tylko od tego, czy doszło do zgłoszenia zakończenia robót budowlanych, prowadzonych na podstawie pozwolenia. O stosowaniu przepisów art. 48, bądź art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca
Zastosowanie przepisu art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ dopuszczalne jest tylko do robót budowlanych wykonywanych w warunkach określonych w przepisie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego.
W razie pisma podlegającego opłacie stałej, wnoszonego przez radcę prawnego skutki uchybienia obowiązkowi uiszczenia takiej opłaty przy wnoszeniu pisma powstają z chwilą wniesienia pisma i uchybienie temu obowiązkowi nie może być konwalidowane przez późniejsze uiszczenie opłaty.
Organy udzielające pozwolenia na budowę nie są uprawnione do kwestionowania rozwiązań technicznych wnioskowanych przez inwestora, jeżeli spełniają one wymogi wynikające z przepisów techniczno-budowlanych obowiązujących w budownictwie.
Artykuł 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ w ust. 1 stanowi, że o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 13, rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, określając granice obszaru objętego planem, na mapie stanowiącej załącznik graficzny do uchwały i przedmiot jego ustaleń,