Postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. II OW 114/11
Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Z wadliwością decyzji przewidzianą w tym przepisie mamy do czynienia wówczas, gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania.
W sytuacji gdy wydanie opinii lub orzeczenia medycznego wymaga wiadomości specjalnych i posiadanie tych wiadomości nie jest przez stronę kwestionowane, samo wydanie opinii sprzecznej z oczekiwaniami strony nie może stanowić podstawy do wysnuwania domniemania, że osoba wydająca opinię nie była obiektywna.
1. Ustawowe umocowanie mają komplementariusze tylko wtedy, gdy nie zostali oni pozbawieni prawa reprezentowania spółki. O ile nie pozbawiono komplementariusza prawa reprezentacji, może on reprezentować spółkę samodzielnie lub łącznie, w zależności od regulacji zawartych w statucie. Jeżeli czerpie on swoje umocowanie z przepisów prawa, jest przedstawicielem ustawowym. Jeżeli komplementariusz był pozbawiony
Przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowi w istocie wyłom w kodeksowej konstrukcji postępowania odwoławczego i nie powinien być interpretowany rozszerzająco.
Podstawowym celem zasady wyrażonej w art. 11 k.p.a., zwanej również zasadą przekonywania, jest wyjaśnienie stronom przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwieniu sprawy. Obowiązki organu wynikające z tej zasady nie ograniczają się do przekonującego uzasadnienia treści decyzji pod względem prawnym i faktycznym, również w odniesieniu do decyzji uznaniowych. Omawianą zasadę narusza organ w szczególności