Postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 21 sierpnia 2012 r., sygn. II SA/Wr 440/12
Podstawą skargi o wznowienie postępowania może być tylko takie wykryte później prawomocne orzeczenie, które dotyczy tego samego stosunku prawnego. Stosując wykładnię językową, musi dotyczyć tej samej sprawy, a więc musi zachodzić tożsamość materii i stron, tj. innymi słowy tożsamość przedmiotowo - podmiotowa, danego postępowania.
Przepis art. 145 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja (postanowienie) dotknięte jest wadą kwalifikowaną, stanowiącą podstawę stwierdzenia nieważności lub uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, jednakże tego rodzaju wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego nie może nastąpić z uwagi na okoliczności wskazane w ustawie np. upływ terminu lub
Dłużnik zajętej wierzytelności nie jest zobowiązanym, przeciwko któremu toczy się egzekucja, gdyż nie ma przeciwko niemu wystawionego tytułu wykonawczego. Może on natomiast złożyć stosowne oświadczenie (art. 89 § 3 u.p.e.a.), wskazujące na istnienie przeszkody w realizacji zajęcia wierzytelności pieniężnej np. nieistnienie wierzytelności przysługującej zobowiązanemu. Takich uprawnień w stosunku do
Sposób podziału sumy uzyskanej z egzekucji zgodnie z art. 115b § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) jest czynnością egzekucyjną, na którą zobowiązanemu służy skarga zgodnie z art. 54 § 1 - 6 u.p.e.a., a to oznacza, że w takim przypadku nie wydaje się postanowienia, o którym mowa w art. 62 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia