Wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. I SA/Kr 1879/11
Adresat decyzji nie musi się legitymować prawem do nieruchomości. Prawo to badane jest dopiero przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Decyzja stwierdza dopuszczalność, z punktu widzenia przepisów prawa określonego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu, nie przesądza natomiast możliwości realizacji inwestycji. Do tego jest potrzebne prawo do dysponowania nieruchomością na cele
Postanowienie o sprostowaniu błędów i omyłek w decyzji ma ten skutek, że po jego wydaniu decyzja musi być wykonywana stosownie do treści zgodnej ze sprostowaniem, a w przypadku jej zaskarżenia powinna być również wraz z nim oceniana. Prawidłowo dokonane sprostowanie błędów i omyłek staje się bowiem integralną częścią treści decyzji
Z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wynika, że obowiązki organ nakłada, określając termin ich wykonania. Treść omawianego przepisu wskazuje, że ustawodawca nie określił zakresu i biegu terminu. Oznacza to, że określenie konkretnego terminu wykonania obowiązków pozostawił do decyzji organu nadzoru budowlanego. To organ, w celu zapewnienia realizacji obowiązków, określa termin w zależności od realiów
Odwoływanie się zaś do regulacji zawartej w art. 17 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (bez wskazania, o którą jednostkę redakcyjną tego przepisu chodzi) nie może odnieść skutku z tej przyczyny, że w przedmiotowej sprawie zachodzi tożsamość wierzyciela obowiązku i organu egzekucyjnego. Przepis art. 17 § 1 tej ustawy ma zastosowanie w przypadkach, gdy ustawa wyraźnie wymaga przedstawienia
Jeżeli skład sądzący w sprawie nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 p.p.s.a., to obowiązany jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego.