Postanowienie NSA z dnia 26 marca 1993 r., sygn. SA/Lu 218/93
1. Przyznanie decyzją administracyjną odszkodowania jak przy wywłaszczeniu nieruchomości za nieruchomość zajętą, lecz nie wywłaszczoną powoduje nieważność tej decyzji, jako wydanej bez podstawy prawnej /art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa/. 2. Zarówno wojewodowie, jak i kierownicy urzędów rejonowych mogą powierzyć wydawanie decyzji administracyjnych pracownikom podległych im urzędów wojewódzkich i rejonowych
Przeniesienie skarżącego do innej placówki Polskich Kolei Państwowych w tej samej miejscowości nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, przeto skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 204 par. 1 Kpa.
l. Organ administracji może sprostować oczywistą omyłkę w wydanej przez siebie decyzji w każdym czasie, w tym również po upływie 30 dni od dnia wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a nawet po przekazaniu skargi do tego Sądu. 2. Naczelny Sąd Administracyjny, badając zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, jest obowiązany ocenić ją z uwzględnieniem sprostowania dokonanego przez organ
Przepis art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne /Dz.U. nr 30 poz. 163/, jako lex specialis w stosunku do zasad ogólnych zawartych w art. 127 Kpa, wyłącza możliwość zaskarżenia takiej decyzji odwołaniem w toku postępowania administracyjnego.
1. Ustalona przez organy gminy odpłatność za wyżywienie dzieci w przedszkolu i zwrot kosztów zajęć opiekuńczo-wychowawczych, przekraczających bezpłatne minimum programowe wychowania przedszkolnego, nie stanowi opłaty lub innej należności, do których stosuje się przepisy o zobowiązaniach podatkowych, a także innej należności pieniężnej pozostającej w zakresie właściwości organów gminy w rozumieniu art
1. Zastosowanie nieprawidłowej stawki celnej, a w konsekwencji ustalenie nieprawidłowej wysokości cła, może być uznane, jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji. 2. Fakt, iż w wyniku stwierdzenia nieważności decyzji osoba, będąca adresatem decyzji, ponosi szkodę materialną, nie stanowi okoliczności wyłączającej możliwość stwierdzenia
Naliczanie odsetek od zaciągniętych kredytów mieszkaniowych, jak i od innych środków finansowych przekazanych na spółdzielcze budownictwo mieszkaniowe, nie następuje w formie decyzji administracyjnej /art. 104 par. 1 Kpa/.
Nie jest do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego /art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej/ uznanie, że rażąco narusza prawo jedynie zastosowanie nieprawidłowej stawki celnej na niekorzyść Skarbu Państwa, natomiast nie narusza rażąco prawa zastosowanie nieprawidłowej stawki celnej na niekorzyść strony.
Zastosowanie do podstawy wymiaru cła stawek określonych w taryfie celnej, ale z pominięciem konsekwencji związanych z brakiem "klauzuli najwyższego uprzywilejowania", stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.
W sprawach o odwołanie wojewody, o wydanie mu świadectwa pracy oraz opinii /art. 97 i 98 Kp/ nie jest dopuszczalna skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Określone w art. 138 par. 1 i 2 Kpa rodzaje rozstrzygnięć są bezwzględnie wiążące dla organu odwoławczego w tym znaczeniu, że decyzja, która nie mieści się w ramach tego przepisu, stanowi rażące naruszenie prawa.
Skarga na postanowienie Wojewody w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego podlega kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego. Prawo do wniesienia zażalenia ma postanowienie o zawieszenie postępowania egzekucyjnego powinno przysługiwać osobie, która posiadała przymiot strony w postępowaniu orzekającym.
1. Przepis art. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161/, dopuszczający wszczęcie egzekucji administracyjnej w celu wykonania obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa, nie ma zastosowania do zobowiązań podatkowych. 2. Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego obowiązku podatkowego do celów wykonania tego obowiązku w drodze
Oddelegowanie funkcjonariusza Służby Więziennej do ściśle określonego i czasowego pełnienia służby w innej jednostce /art. 55 ust. 4 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o Służbie Więziennej - t.j. Dz.U. 1984 nr 29 poz. 149 ze zm./, nie jest decyzją administracyjną zaskarżalną do sądu administracyjnego lecz poleceniem służbowym - przeto skarga jako niedopuszczalna na zasadzie art. 204 par. 1 Kpa ulega
Dokumenty wydane przez urząd skarbowy na podstawie par. 10 ust. 1 zarządzenia Ministra Finansów z dnia 16 listopada 1982 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania wartości wkładów inwestycyjnych zagranicznych podmiotów gospodarczych działających w zakresie drobnej wytwórczości oraz nadwyżki wpływów z eksportu nad wydatkami na import /M.P. nr 27 poz. 240 ze zm./ są zaświadczeniami, na które przysługuje
Decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w czasie, gdy obowiązywały już zmienione przepisy prawa materialnego, wprowadzające nowe przesłanki rozstrzygnięcia sprawy, byłaby decyzją wadliwą w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.
W świetle treści art. 61 Kpa datą wszczęcia postępowania w sprawie o nadanie stopnia naukowego jest dzień podjęcia przez radę wydziału uczelni /szkoły wyższej/ uchwały otwierającej przewód o nadanie stopnia naukowego.
Delegowanie funkcjonariusza mianowanego do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej na czas ściśle oznaczony, dopuszczony przez ustawę /art. 55 ust. 4 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o Służbie Więziennej - Dz.U. 1984 nr 29 poz. 149 ze zm./, nie zmienia statusu funkcjonariusza, wynikającego z aktu mianowania go na określone stanowisko i miejsce służbowe, lecz dotyczy jego służbowych obowiązków
Postępowanie w sprawach zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej /ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - Dz.U. nr 88 poz. 400/ jest dwuinstancyjne.