Wyrok SN z dnia 13 stycznia 1999 r. sygn. II UKN 424/98
Przyczyny utraty prawa do zasiłku chorobowego określone w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 143 ze zm.) nie uzasadniają same przez się rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.
Funkcjonariusz policji nie ma interesu prawnego w domaganiu się corocznie wydania zaświadczenia przez właściwego komendanta policji potwierdzającego fakty pełnienia służby w warunkach szczególnych zagrażających życiu i zdrowiu o jakich mowa par. 4 pkt 1-4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony
Zwiększenie świadczenia określonego w art. 15 ust. 3 - 3b ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 450 ze zm.) dolicza się na podstawie art. 21 ust. 4 tej ustawy do wysokości przysługującej najniższej emerytury.
Okresy pracy pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach mogą być wykazywane tylko w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w świadectwie pracy /par. 2 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawach wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze - Dz.U. nr 8 poz. 43 ze zm./.
Kwoty uiszczonych przez pracodawcę z funduszu płac składek z tytułu zawartych umów w ramach grupowego ubezpieczenia na życie pracowników, jako świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika na rzecz towarzystw ubezpieczeń osobowych, były przed dniem 9 lipca 1998 r. dochodem pracowników z pracy, od którego pracodawcy byli obowiązani opłacić składki na ubezpieczenie społeczne.
Orzeczenie jednostki organizacyjnej właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego /wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1998 r. II SA/Wr 1980/97 - nie publikowany/. wprawdzie w kodeksie postępowania administracyjnego nie określono wymagań, jakim powinna odpowiadać opinia biegłego, ale z samej istoty tego dowodu wynika że oprócz konkluzji powinna zwierać uzasadnienie zajętego stanowiska
Przewidziane w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i wychowaniu w trzeźwości /Dz.U. nr 35 poz. 230 ze zm./ kompetencje do określania w drodze uchwały warunków sprzedaży i podawania napojów alkoholowych nie obejmują uzależnienia wydania zezwolenia na sprzedaż od zgody właściciela lub zarządcy lokalu przeznaczonego na taką działalność.
Rozbieżność pomiędzy praktyką organu rentowego a poglądem sądu orzekającego w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych nie jest zagadnieniem prawnym budzącym poważne wątpliwości, o jakim mowa w art. 390 § 1 KPC. Ocena prawidłowości stosowania prawa przez jedną ze stron procesowych należy do sądu.
Zatwierdzenia protokołu powypadkowego może być równoznaczne z uzyskaniem wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy o pracę (art. 52 § 2 KP), jeżeli zarzucane pracownikowi zachowanie jest jednym z elementów stanu faktycznego ustalanego w ramach postępowania przewidzianego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 1992 r. w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków