Postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 16 stycznia 2012 r., sygn. I SA/Bk 335/11
Wysokość stawki podatku od nieruchomości, płaconego przez przedsiębiorców od posiadanych przez nich budynków oraz gruntów, zależy od tego, czy grunty te oraz budynki mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Obniżenie podatku, a w przypadku posiadanych przez przedsiębiorców budowli - zwolnienie z obowiązku podatkowego może nastąpić tylko wtedy, gdy stan nieruchomości uniemożliwia gospodarcze
Skoro solidarność wynika wyraźnie z przepisu prawa, to wskazanie jej w decyzji orzekającej o odpowiedzialności członka zarządu spółki, o której mowa w art. 116 Ordynacji podatkowej, ma wyłącznie charakter informacyjny. Dlatego brak wyraźnego stwierdzenia w rozstrzygnięciu decyzji, że dany członek zarządu spółki odpowiada solidarnie z pozostałymi członkami tego zarządu (i ze spółką) za zaległości spółki
Szacowanie podstawy jest jednakże konsekwencją wynikającą z nierzetelnego prowadzenia ksiąg podatkowych. Skoro podatnik narusza obowiązek rzetelnego ewidencjonowania całości obrotu, to w ponosi ryzyko, iż oszacowany obrót nie będzie tożsamy z rzeczywistym.
Solidarna odpowiedzialność wynika z konkretnego przepisu ustawy nie zaś z decyzji orzekającej odpowiedzialność.
W przypadku podatku naliczonego wynikającego z wydatków związanych tylko z czynnościami opodatkowanymi oraz z czynnościami niepodlegającymi podatkowi (których nie da się jednoznacznie przypisać do jednej z tych kategorii czynności), podatnik nie stosuje odliczenia częściowego wedle proporcji określonej na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, lecz odliczenie pełne. Wartość czynności
Przywrócenie terminu jest niedopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa a więc, gdy nie dopełniła ona czynności z powodu przeszkody, którą mogła przezwyciężyć.
Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki jest odpowiedzialnością solidarną z pozostałymi członkami tego zarządu i wynika z mocy samego prawa, a mianowicie z art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.
Nie ma żadnych przeszkód aby w toku zwyczajnego postępowania podatkowego strona tego postępowania bezpośrednio powoływała się na przepisy prawa unijnego oraz zaskarżała naruszenie przepisów prawa unijnego w formie odwołania od decyzji naruszającej zasadę pierwszeństwa prawa unijnego, czy też w dalszej kolejności skargi do sądu administracyjnego.
Ocena właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, w tym prawidłowość uwzględnienia wniosków dowodowych stron, nie stanowi przedmiotu postępowania wznowieniowego.
Nowe okoliczności faktyczne to takie, które zostały nowoodkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nieprzedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym.
1. Organy podatkowe mają prawo określać przychód osoby świadczącej usługi prawnicze na podstawie średniej stawki za dany rodzaj sprawy. 2. Celem zastosowania metody szacowania przychodu nie jest określenie wartości przychodu uzyskanego przez podatnika w sposób idealny, ale zbliżony do rzeczywistości.
Podstawowym założeniem określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania jest otrzymanie wyniku jedynie zbliżonego do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Żadna bowiem z metod określonych w art. 23 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej nie daje gwarancji dokładnego odtworzenia wysokości niezaewidencjonowanego obrotu.
Podatnik złożył w US pełnomocnictwo dla konkretnej osoby (dotyczyło ono m.in. odbioru zaświadczenia o niezaleganiu). Uiścił za nie opłatę skarbową. Pełnomocnik otrzymał zaświadczenie. Za miesiąc potrzebne było kolejne zaświadczenie o tej samej treści. US oświadczył, że bez dokonania kolejnej wpłaty za pełnomocnictwo zaświadczenie nie będzie wydane. Czy rzeczywiście przy każdym pobieraniu zaświadczenia
Na gruncie art. 234 o.p. wydanie przez organ podatkowy drugiej instancji rozstrzygnięcia, które opiera się na mniej korzystnej ocenie konkretnych elementów stanu faktycznego niż ocena sformułowana przez organ pierwszej instancji, nie stanowi naruszenia zakazu reformationis in peius wówczas, gdy rozstrzygnięcie drugoinstancyjne, traktowane jako całość, nakłada na podatnika obowiązki w mniejszym zakresie
W dacie złożenia wniosku o umorzenie zobowiązanie podatkowe musi się już przekształcić w zaległość podatkową wskutek niezapłacenia podatku w terminie (art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej) i zarazem w dacie tej nie może jeszcze dojść do wygaśnięcia zobowiązania wskutek zaistnienia któregokolwiek ze zdarzeń określonych w art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej. Ocena istnienia zaległości podatkowej musi się więc
Ponieważ celem nadania rygorowi natychmiastowej wykonalności jest umożliwienie wykonania obowiązku pieniężnego wynikającego z wydanej decyzji, w odniesieniu do konkretnego podmiotu, adresata decyzji, to właśnie majątek tego podmiotu jest w kręgu zainteresowania organu podatkowego, a zbywanie go w wartości "pokaźnej, sporej, niemałej" daje podstawę do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności na mocy
Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie stanowi wystarczającej podstawy do kwestionowania ustaleń przyjętych w sprawie i oceny materiału dowodowego.
Jakkolwiek art. 188 o.p. jest emanacją procesowego prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, to skuteczność prawna żądania strony przeprowadzenia dowodu uzależniona jest od spełnienia przesłanki - tej mianowicie, że przedmiotem dowodu musi być okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. O tym, czy żądany przez stronę dowód ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, decyduje treść