Orzeczenie
Wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2018 r., sygn. I OSK 2522/17
Policja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 480/17 w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [..] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 480/17 oddalił skargę M. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. Komendant Powiatowy Policji w S. odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego przeciwko M. M., która została uznana za winną tego, że będąc zobowiązaną rotą ślubowania do pilnego przestrzegania prawa, w dniu 2 lipca 2014 roku w S. sporządzając protokół przesłuchania osoby w charakterze świadka poświadczyła w nim nieprawdę w ten sposób, że jako miejsce przeprowadzenia czynności określiła Komendę Powiatową Policji w S., podczas gdy przesłuchanie wyżej wymienionej osoby przeprowadziła telefonicznie, a także wpisała nieodpowiadającą faktom godzinę zakończenia czynności, czym naruszyła dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 pkt 3 ust. 3 ustawy o Policji w zw. z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 1 k.k.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w dniu 11 stycznia 2017 r. wpłynął wniosek obrońcy obwinionej M. M., o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem z dnia 27 września 2016 r., którym ww. została uznana za winną zarzuconego jej przewinienia dyscyplinarnego i ukarana karą nagany. Jako podstawę wznowienia postępowania dyscyplinarnego obrońca wskazał art. 135i ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.), wywodząc, iż orzeczenie zostało wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, bowiem nie rozpoznano zażalenia obrońcy obwinionej, złożonego na postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych, a orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane przed upływem terminu do złożenia zażalenia na postanowienie oddalające wnioski dowodowe. Nadto obrońca podniósł zarzut naruszenia art. 135 f ust. 1 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez pozbawienie obwinionej prawa do obrony poprzez nierozstrzygnięcie postanowieniem przez przełożonego dyscyplinarnego zażalenia złożonego na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego odmawiające uwzględnienia złożonych wniosków dowodowych.
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right