USTAWA z dnia 30 lipca 1992 r. o zmianie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji - aktu własności ziemi - organu stopnia podstawowego właściwy jest wojewoda w I instancji i minister w II instancji na mocy art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o terenowych organach rządowej administracji ogólnej /Dz.U. nr 21 poz. 123/.
Zarówno w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 lipca 1985 r. jak i w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 sierpnia 1985 r. faktyczne korzystanie z nieruchomości nie prowadziło i nie prowadzi do nabycia prawa jej użytkowania, bez względu na długość okresu takiego korzystania z nieruchomości.
Roszczenia sprowadzające się do kwestionowania powierzchni nieruchomości podanej w dziale pierwszym księgi wieczystej jest roszczeniem dla którego dochodzenia tryb administracyjny nie jest dopuszczalny.
O zaliczeniu budynku do kategorii budynków mieszkalnych bądź letniskowych przesądza ich podstawowa funkcja, która znajduje swój wyraz w usytuowaniu w miejscu przeznaczonym pod zabudowę danego rodzaju w planie zagospodarowania przestrzennego i w pozwoleniu na budowę, w którym określa się rodzaj obiektu budowlanego. Budynek będący w świetle tych kryteriów budynkiem letniskowym, nie może być uznany za
Istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, nie zaś jedynie na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji.
Regulacja statutu gminy, która pozwala na powierzenie funkcji zarządu - po jego odwołaniu przez radę gminy - organowi jednoosobowemu, jest sprzeczna z art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 16, poz. 95 ze zm.), gdyż narusza zasady nie zastępowalności organów gminy i kolegialności funkcjonowania zarządu.
Uiszczona w pieniądzu cena nabycia nieruchomości sprzedanej na podstawie nieważnej umowy podlega zwrotowi wartości nominalnej. Jeżeli na poczet ceny świadczone zostały usługi, zwrotowi podlega ich wartość ustalona według cen z chwili, w której przysporzyły one zbywcy korzyść majątkową. W obu wypadkach do świadczenia należnego nabywcy ma zastosowanie art. 3581 § 3 k.c.
Najemca lokalu mieszkalnego o powierzchni odpowiadającej dwóm normom zaludnienia ustalonym dla osoby samotnej, zachowuje - po wejściu w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1987 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 36 poz. 203 ze zm./ - prawo do tego lokalu chociażby decyzja o przydziale wydana swego czasu dla wieloosobowej rodziny, podjęta została
Jedną z fundamentalnych zasad państwa prawnego jest zasada, że prawo nie działa wstecz. Znalazła ona wyraz także w art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./. Dlatego sprzeczna z prawem jest uchwała rady gminy przewidująca wejście w życie stawek podatku w terminie wcześniejszym niż to przewiduje art. 42 wyżej wymienionej ustawy.
Art. 16 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 sierpnia 1927 r. o zwalczaniu zaraźliwych chorób zwierzęcych /Dz.U. nr 77 poz. 673/ upoważnia wojewodę, nie zaś radę gminy do wprowadzenia obowiązku rejestracji psów, w celu ochrony od niebezpieczeństw zaraźliwych chorób zwierzęcych.
1. Brak jest podstaw prawnych do tego, by traktować jako kapitał zakładowy spółki cywilnej /art. 10 pkt 11 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej - Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./ majątek spółki nie będący wkładem. 2. Zgodnie z art. 138 Kpa i z uwzględnieniem art. 139 Kpa organ odwoławczy może naprawić wady i błędy postępowania i decyzji organu I instancji, bez potrzeby polecania ich prostowania
Spełnienie obowiązku wynikającego z przepisów zarządzenia nr 27 Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 1988 r. w brzmieniu nadanym zarządzeniami Ministra Finansów z dnia 23 stycznia 1990 r. /Dz.Urz. Cen nr 2 poz. 14/ i nr 39 z dnia 29 czerwca 1990 r. /Dz.Urz. Cen nr 5 poz. 32/ informowania przez sprzedawcę izby skarbowej o zamiarze podwyższenia ceny umownej i regulowanej w terminie 21 dni przed datą wprowadzenia
Uchwała rady gminy o odwołaniu członka zarządu gminy nie może być przez niego zaskarżona do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 16, poz. 95 ze zm.).
Najemca lokalu mieszkalnego o powierzchni odpowiadającej dwóm normom zaludnienia, ustalonym dla osoby samotnej, zachowuje - po wejściu w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1987 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego (Dz.U. Nr 36, poz. 203 ze zm.) - prawo do tego lokalu, chociażby decyzja o przydziale, wydana swego czasu dla wieloosobowej rodziny, podjęta została
Uchwała rady gminy o odwołaniu członka zarządu gminy nie może być przez niego zaskarżona do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz.U. nr 16, poz. 95 ze zm.).
Sprawa o świadczenia z tytułu wypadku w drodze do pracy i z pracy jest sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych w rozumieniu art. 476 § 2 pkt 4 k.p.c.
Sprawa o świadczenia z tytułu wypadku w drodze do pracy i z pracy jest sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych w rozumieniu art. 476 § 2 pkt 4 k.p.c.
1. Wykładnię celowościową, jako pomocniczą na gruncie prawa podatkowego metodę odkodowywania treści przepisów prawnych, można i należy stosować wyjątkowo wtenczas, gdy na tle dopuszczalnych reguł znaczeniowych języka etnicznego sens przepisów prawnych jest wieloznaczny. 2. Wykładnia celowościowa nie może być stosowana w oderwaniu od wykładni językowej i wbrew tej wykładni.
Jednorazowe sprowadzenie przez skarżących z zagranicy wina o wartości nie przewyższającej kwoty pobranych z banku dewizowego środków w walucie obcej przed ustaloną datą zapłaty ceny, korzysta ze zwolnienia od podatku obrotowego na mocy par. 11 ust. 1 pkt 15 lit. "c" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 czerwca 1989 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od osób fizycznych i osób prawnych nie
Niedopuszczalne jest w razie wątpliwości stosowanie przez organy podatkowe zasady "in dubio pro fiskus".