Postanowienie SN z dnia 26 września 1995 r. sygn. III ARN 33/95
Za podstawę zwolnienia instytucji filmowych od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ nie można uznać ustawy z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii /Dz.U. nr 22 poz. 127 ze zm./ oraz par. 24 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1988 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki
Ustawy z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii /Dz.U. nr 22 poz. 127 ze zm./ ani par. 24 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 lutego 1988 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej instytucji filmowych /Dz.U. nr 9 poz. 67/ nie można uznać za podstawę zwolnienia instytucji filmowych od podatku od nieruchomości w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach
Dyrektor państwowej instytucji kultury może być powołany na czas określony lub nieokreślony (art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej - Dz. U. Nr 114, poz. 493 ze zm. w związku z art. 68 § 11 k.p.).
1. Ustawodawca nie ustanawiając bezwzględnej formy prowadzenia działalności kulturalnej w formie zakładów budżetowych, w art. 32 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej określił jedynie, że instytucje kultury, niezależnie od formy działalności, prowadzą gospodarkę finansową i rozliczają się z właściwym budżetem na zasadach ustalonych dla zakładów budżetowych. 2. Ustalony
Brzmienie art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach /Dz.U. nr 10 poz. 48 ze zm./, rodzaj stosowanych środków oraz sposób działania organu kierującego nakaz określonego zachowania do konkretnego adresata, wskazuje w sposób oczywisty, iż organ rozstrzyga jednostronnie, w sposób władczy indywidualną sprawę. Rozstrzygnięcie to zapada więc w formie decyzji