Wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 10 maja 2010 r., sygn. XVII Ama 92/08
Ustawodawca dokonując w art. 17 ustawy Prawo przewozowe regulacji w zakresie praw podróżnych do zmiany i odstąpienia od umowy przewozu uznał te interesy prawne podróżnych za zasługujące na ochronę i zabezpieczenie w takim zakresie, w jaki to uczynił w tym przepisie. Działania powódki naruszające te interesy podróżnych należy uznać zatem za działania bezprawne i godzące w interesy konsumentów, co wypełnia
W ocenie Sądu powód bezpodstawnie przyjmuje, iż każdy przewoźnik może, w sposób nieograniczony, świadczyć samodzielnie lub wspólnie z innymi przewodnikami przewozy regularne. Stanowisko to należy uznać za chybione, albowiem przewozy regularne może wykonywać wyłącznie przewoźnik, który uzyskał zezwolenie właściwego organu administracji publicznej (art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym) oraz spełnia
Fakt zaprzestania przez powoda stosowania ww. praktyki nie ma wpływu na opisaną powyżej karę pieniężną, gdyż straciłaby ona charakter represyjny. Poza tym zaprzestanie stosowania przez powoda praktyki stwierdzonej w decyzji nie było wynikiem zmiany jego stanowiska w sprawie, lecz jak sam podał, skutkiem zmian organizacyjnych w jego spółce.
Stosownie do treści art. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, zakazane jest samo porozumienie, którego celem lub skutkiem jest wyeliminowanie, ograniczenie lub naruszenie w inny sposób konkurencji na rynku właściwym. Nie jest więc koniecznym, aby wystąpił zamierzony skutek w całości lub w części.