Postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2022 r., sygn. III OSK 4604/21
Pobór wody w celu jej retencjonowania nie podlega opłacie stałej w myśl art. 35 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 268 ust. 1 Prawa wodnego, gdyż nie jest on traktowany jako usługa wodna wymieniona w tych przepisach, a jedynie jako element szerszej usługi retencjonowania wody.
Przy rozbudowie dróg publicznych należy uwzględniać i odpowiednio korygować ewentualne naruszenia naturalnych stosunków wodnych na gruncie, a decyzja administracyjna może nakładać obowiązek wykonania urządzeń odwadniających w celu przywrócenia właściwych warunków hydrologicznych.
Z art. 9 dyrektywy 2000/60, jak i z żadnego innego z jej artykułów nie wynika, żeby prawodawca unijny zamierzał stawiać przeszkody temu, żeby państwa członkowskie przyjęły odnośnie wody taką politykę cenową, która opiera się na naliczaniu użytkownikom ceny wody, która składa się z części zmiennej powiązanej z ilością rzeczywiście zużywanej wody i części stałej, która nie jest z tym zużyciem powiązana