Wyrok NSA z dnia 24 maja 2024 r., sygn. I OSK 48/23
Nieruchomość może zostać zwrócona byłym właścicielom, jeśli nie została wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia. Wzrost wartości nieruchomości związany z nakładami nie służącymi realizacji celu wywłaszczenia nie jest uwzględniany przy ustalaniu odszkodowania.
W wyniku prywatyzacji likwidacyjnej przedsiębiorstwa komunalnego nie dochodzi do sukcesji uniwersalnej po stronie nowo powstałej spółki; prawo do uwłaszczenia mają wyłącznie podmioty, którym przysługiwało prawo zarządu do gruntu na dzień 5 grudnia 1990 r.
Dokumenty urzędowe oraz zeznania świadków muszą w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości potwierdzać prawo własności do nieruchomości pozostawionych poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej, aby można było przyznać prawo do rekompensaty. Brak takich dowodów uzasadnia odmowę przyznania rekompensaty.
Prawo zarządu nieruchomością przez państwową jednostkę organizacyjną musi być ustanowione w formie przewidzianej prawem, a dowód zarządu w postaci wpisu do księgi wieczystej nie wystarcza do uznania istnienia tego prawa w sensie prawnym.
W postępowaniu administracyjnym, przewlekłość postępowania może być stwierdzona tylko wówczas, gdy działania organu są nieefektywne, nadmiernie odraczają wydanie decyzji i nie prowadzą do szybkoprawnego załatwienia sprawy. Odpowiedzialność za przewlekłość postępowania administracyjnego można przypisać organowi administracyjnemu tylko za okres, w którym był faktycznie odpowiedzialny za sprawę.
Interes prawny w postępowaniu administracyjnym musi wynikać z konkretnej normy prawa materialnego i bezpośrednio dotyczyć sytuacji danego podmiotu; prawa obligacyjne nie mogą stanowić źródła interesu prawnego strony w takim postępowaniu.