Wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2005 r., sygn. III SA/Wa 1192/04
Orzeczenie wydane przez Główną Komisję Orzekającą przy Ministrze Finansów na podstawie par. 62 ust. 1 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 1999 r. w sprawie właściwości i trybu powoływania rzeczników dyscypliny finansów publicznych, organów orzekających oraz szczegółowych zasad postępowania w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych /Dz.U. nr 42 poz. 421 ze zm
1. Biorąc pod uwagę fakt, że skarżący wnosił o odstąpienie od orzeczenia kary, należało uznać, iż obowiązkiem Głównej Komisji Orzekającej było nie tylko wnikliwe rozważenie tego wniosku, ale też szczegółowe umotywowanie podjętego w tym względzie rozstrzygnięcia. Jedynie z treści sentencji orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej, utrzymującego w mocy orzeczenie resortowej komisji orzekającej również
Jesteśmy jednostką budżetową. Zatrudniamy 42 osoby, m.in. główną księgową, która nie posiada odpowiedniego wykształcenia, wymaganego od niedawna przez ustawę, której podlegamy. Pracowała u nas przez wiele lat. Czy zamiast wypowiadać jej umowę o pracę z powodu braku wymaganego wykształcenia, możemy zwolnić ją z przyczyn ekonomicznych i wypłacić jej odprawę?
Rozpoczęcie postępowania dowodowego to kryterium odnoszące się do sprawy, a nie do postępowania w danej instancji. Z uwagi na to, że w sprawie postępowanie dowodowe było prowadzone, to nawet jego umorzenie z powodu przedawnienia powinno mieć formę procesową orzeczenia.
W art. 138 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych /Dz.U. nr 155 poz. 1014 ze zm./ ustawodawca penalizuje wszelkie odstępstwa od warunków inwentaryzowania wynikających z ustawy z dnia 24 września 1994 r. o rachunkowości /Dz.U. nr 121 poz. 591 ze zm./, a więc zarówno niepodjęcie inwentaryzacji, jak i niepełne jej przeprowadzenie, czy też przeprowadzenie jej w taki sposób
Analiza przepisów ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych /Dz.U. nr 155 poz. 1014 ze zm./ oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 1999 r. w sprawie właściwości i trybu powoływania rzecznika dyscypliny finansów publicznych, organów orzekających oraz szczegółowych zasad postępowania w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych /Dz.U. nr 42 poz. 421/ pozwala
Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy do orzekania w sprawie skargi na odwołanie z funkcji członka komisji orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny finansowej pierwszej instancji.
Od osób kierujących i odpowiadających za finanse danej jednostki zależało, czy i jakie podejmą działania w zakresie dostosowania poziomu zatrudnienia w jednostce do jej możliwości finansowych, wynikających z planu. Jednostka sektora finansów publicznych może bowiem dysponować tylko takimi środkami, jakie zostaną przyznane jej w planie finansowym, i nie może dokonywać wydatków przekraczających wysokość
Według art. 25 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 i ust. 2a ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym /Dz.U. nr 28 poz. 153 ze zm./, składki na ubezpieczenie zdrowotne bezrobotnych nie pobierających zasiłku opłaca właściwy urząd pracy, przy czym środki z budżetu państwa na te składki jednostki samorządu terytorialnego otrzymują jako dotacje celowe na zadania z zakresu administracji
W pojęciu "szczególnie uzasadnionych przypadków" stanowiących podstawę odwołania dyrektora szkoły /art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - Dz.U. 1996 nr 67 poz. 329 ze zm./ nie mieści się każde naruszenie prawa przez dyrektora.
Postępowanie w sprawach o naruszenie dyscypliny budżetowej /finansów publicznych/ regulowały i regulują przepisy prawa budżetowego /ustawy o finansach publicznych/, akty wykonawcze do tych ustaw oraz posiłkowo przepisy kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Oznacza to, że w postępowaniu tym nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy również zauważyć, że wniosek
Żaden powszechnie obowiązujący akt prawny rangi ustawowej nie reguluje kwestii promocji powiatu i nie określa kompetencji organów tej jednostki samorządu terytorialnego przy wykonywaniu tego zadania (...). Nie może być kwestionowane, że takimi przepisami regulującymi tę kwestię nie są przytoczone w podstawie prawnej uchwały art. 4 ust. 1 pkt 21 i art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie
Skoro wystąpienie szkody nie należy do ustawowych znamion czynu z art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 5 stycznia 1991 r. - Prawo budżetowe /Dz.U. 1993 nr 72 poz. 344 ze zm./, art. 59 ust. 2 tego Prawa, wyłączający odpowiedzialność z uwagi na mały rozmiar szkody, nie ma w przypadku popełnienia wspomnianego czynu zastosowania.
Stosownie do art. 60 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 stycznia 1991 r. - Prawo budżetowe /Dz.U. 1993 nr 72 poz. 344 ze zm./, osoba winna naruszenia dyscypliny budżetowej odpowiada zarówno z winy umyślnej, jak i nieumyślnej, przy czym winę tę ocenia się według przepisów kodeksu wykroczeń. Na mocy art. 63 ust. 1-4 tej ustawy, odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny budżetowej jest niezależna od odpowiedzialności
Od orzeczenia /decyzji/ Głównej Komisji Orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny budżetowej przy Ministrze Finansów przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.