Instytucje Wspólnot Europejskich (cz. I)
Unia Europejska nie jest „superpaństwem”, nie ma też charakteru typowej organizacji międzynarodowej.
Unia Europejska nie jest „superpaństwem”, nie ma też charakteru typowej organizacji międzynarodowej.
W toku działalności Wspólnot Europejskich nieuniknione są spory przy stosowaniu i interpretacji prawa. Rozstrzyganiem tych sporów zajmują się organy sądowe. Jeden z nich spełnia ponadto funkcje audytorskie.
Państwa członkowskie różnią się między sobą pod względem polityki skierowanej do osób niepełnosprawnych. Zasadnicze różnice dotyczą m.in. rozwiązań w zakresie zakładów pracy chronionej czy sposobów aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych.
W ramach Unii Europejskiej kwestia dostępu do wykonywania zawodu weterynarza podlega harmonizacji w zakresie niezbędnym do swobodnego przepływu osób i usług w ramach wspólnego rynku na podstawie art. 43 i art. 49 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską.
28 lutego 2002 r. w Brukseli rozpoczął prace Konwent Europejski, zwany „Konwentem dla przyszłości Europy”. Miał on za zadanie przygotować projekt Traktatu Konstytucyjnego Unii Europejskiej. Pierwsza wersja, która obecnie jest dyskutowana, została opracowana przez Konwent pod przewodnictwem Valerego Giscarda d’Estaigne, latem br.
Zawód prawnika obok architekta oraz zawodów medycznych należy do tzw. zawodów regulowanych, których wzajemne uznawanie kwalifikacji w ramach UE zostało bardzo szczegółowo określone.
Według jakich zasad będą zatrudniani pracownicy czasowi i jakie będą mieli prawa po wejściu Polski do Unii Europejskiej? Zmiana przepisów jest istotną kwestią, ale inną, równie ważną jest umiejętne zastosowanie nowych uregulowań w taki sposób, aby spowodowały maksymalny wzrost wyników organizacyjnych i finansowych każdego przedsiębiorstwa.
W Narodowym Planie Rozwoju - kompleksowym dokumencie określającym strategię społeczno-gospodarczą Polski w pierwszych latach członkostwa w Unii Europejskiej - zdefiniowano cel strategiczny, którym jest rozwijanie konkurencyjności gospodarki polskiej.
Wzajemne uznawanie kwalifikacji zawodowych jest niezbędnym elementem realizacji swobodnego przepływu pracowników oraz osób samozatrudnionych w Unii Europejskiej. System ten umożliwia potwierdzanie umiejętności zawodowych, uzyskanych w jednym z państw członkowskich na terytorium całej Unii Europejskiej.