Postanowienie NSA z dnia 25 listopada 1983 r., sygn. SA/Lu 282/83
Nie jest dopuszczalna skarga dotycząca sposobu wykonania decyzji. Zagadnienia dotyczące postępowania egzekucyjnego zostały wyłączone spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Nie jest dopuszczalna skarga dotycząca sposobu wykonania decyzji. Zagadnienia dotyczące postępowania egzekucyjnego zostały wyłączone spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Organ administracji państwowej wydając decyzję dotyczącą rozbiórki wybudowanego obiektu budowlanego winien wskazać zaistniałe przesłanki z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ uzasadniające wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę. Brak tych ustaleń w uzasadnieniu decyzji powoduje, iż sąd nie ma możliwości dokonania oceny legalności tej decyzji
1. Samo ustalenie podstaw faktycznych w oparciu o które organ administracji państwowej władny jest wydać decyzję nie zastępuje rozstrzygnięcia sprawy. 2. Brak jest podstaw prawnych do podejmowania decyzji administracyjnych o treści zawierającej ustalenie faktów. Wadliwość tego rodzaju decyzji wynika także z jej niewykonalności. 3. Ograniczenie się do ustalenia w formie decyzji administracyjnej jedynie
Jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organy administracji ustaliły, że odwołanie na orzeczenie Okręgowej Komisji ds. Szkód Górniczych nie wpłynęło do organów I ani II instancji, a skarżący uprawdopodobnił fakt jego nadania i uznały, że zostało ono wniesione z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 129 par. 2 Kpa oraz postanowiły rozpoznać je w trybie postępowania odwoławczego
Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. nr 14 poz. 85/ w tym samym czasie można mieć tylko jedno miejsce stałego pobytu, dlatego też jeżeli w trakcie postępowania w sprawie zarejestrowania na pobyt stały w określonym miejscu, obywatel zamelduje się na stałe w innym miejscu, to postępowanie w sprawie staje się bezprzedmiotowe i prawidłowe
Jeżeli organizacja społeczna nie zgłosiła żądania dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu administracyjnym, pogląd na sprawę, wyrażony w oświadczeniu organu statutowego tej organizacji w trybie art. 31 par. 5 Kpa, nie jest równoznaczny z udziałem tej organizacji w postępowaniu na prawach strony, w związku z czym nie służy jej prawo skargi do sądu administracyjnego na decyzję wydaną w tej sprawie
1. Cofnięcie prawa jazdy żołnierzom w czynnej służbie wojskowej /par. 214 ust. 2 rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 20 lipca 1968 r. w sprawie ruchu na drogach publicznych - Dz.U. nr 27 poz. 183 ze zm./ następuje na wniosek właściwego organu wojskowego, a funkcjonariuszom Milicji Obywatelskiej - na wniosek właściwego organu MO. 2. Postępowanie w sprawie cofnięcia prawa
Sąd nie może ograniczyć się do powołania się na konkluzję opinii biegłego w sprawie rozpoznania klinicznego choroby, lecz jest zobowiązany sprawdzić, na jakich przesłankach biegły tę konkluzję sformułował i skontrolować prawidłowość jego rozumowania.
Dopełnienie obowiązku zameldowania się na pobyt stały /art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - Dz.U. nr 14 poz. 85/ nie może bezpośrednio wywierać dla strony negatywnych skutków w świetle art. 43 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 74/, chyba że materiał dowodowy pozwoli stwierdzić bez zastrzeżeń, że zameldowanie
Niezachowanie w toku załatwiania sprawy formy wiążącego współdziałania organów administracji państwowej, przewidzianej w art. 106 par. 5 i w art. 107 par. 3 w związku z art. 126 Kpa, stanowi przesłankę uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa.
1. Jeżeli właściwy organ administracji - w wyniku wznowionego postępowania - uchyla swą decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy /art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa/, ta nowa decyzja podlega kontroli instancyjnej organu wyższego stopnia, chyba, że została wydana przez naczelny organ administracji państwowej. 2. Decyzja wojewody, uchylająca jego poprzednią decyzję ostateczną
W postępowaniu administracyjnym, poprzedzającym wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do wykonywania rzemiosła, wysłuchanie przez organ orzekający wyjaśnień zainteresowanego rzemieślnika jest obligatoryjne /art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła - Dz.U. 1983 nr 7 poz. 40/.
Postanowienie zawieszające postępowanie do czasu zakończenia innej sprawy w Prokuraturze, nie kończy postępowania administracyjnego, dlatego też nie może być zaskarżone do sądu administracyjnego.
1. Zasada, że Naczelny Sąd Administracyjny bada bezpośrednio zgodność z prawem decyzji administracyjnych, a więc aktów wydanych w sprawach indywidualnych, nie kontroluje natomiast aktów normatywnych stanowiących podstawę prawną tych decyzji, nie stoi na przeszkodzie pośredniej kontroli legalności aktów normatywnych stopnia niższego niż ustawa, w toku badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
Jeżeli w sprawie indywidualnej, rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej przez spółdzielnię, wydana przez nią decyzja została przez organ odwoławczy zmieniona w taki sposób, że nakłada na spółdzielnię określony obowiązek, to wniesienie skargi na decyzję tego organu do sądu administracyjnego przez radę nadzorczą takiej spółdzielni znajduje oparcie w art. 197 pkt 1 Kpa.
Organ administracji państwowej nie może korzystać z kompetencji zawartej w art. 200 par. 2 Kpa w wypadku, gdy skargę uważa za niesłuszną.
1. Możność zastosowania art. 155 Kpa w sprawie należy rozważać w świetle wydawania ostatecznych decyzji administracyjnych. 2. Art. 155 Kpa daje podstawę jedynie do pozytywnej decyzji dla strony, natomiast brak przesłanek do jego zastosowania powoduje bezprzedmiotowość postępowania /art. 105 par. 1 Kpa/.
Niedopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na decyzję o odmowie mianowania aplikantem sądowym.
1. W decyzji administracyjnej zezwalającej na założenie i przeprowadzenie na nieruchomościach, o których mowa w art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości /t.j. Dz.U. 1974 nr 10 poz. 64/ winien być określony zarówno właściciel nieruchomości, której zezwolenie dotyczy jak i podmiot /strona/, na rzecz którego zezwolenie zostało wydane. 2. Decyzja wydana na
Organ podatkowy może w oparciu o art. 31 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111/ umorzyć zaległość jeśli ta istnieje w chwili podjęcia decyzji. Jeżeli natomiast zaległość ta już nie istnieje, winien na podstawie art. 105 par. 1 Kpa umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe.
1. Art. 10 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości /t.j. Dz.U. 1974 nr 10 poz. 64/ przewiduje w określonych sytuacjach faktycznych możliwość dostarczenia właścicielowi wywłaszczanej nieruchomości na jego żądanie nieruchomości zamiennej zamiast odszkodowania. Jeżeli jednak właściciel przez cały tok postępowania administracyjnego nie wysunie żądania w przedmiocie
1. Zgodnie z art. 7 i 77 par. 1 Kpa w zw. z art. 86 i 89 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 4 maja 1982 r. o szkolnictwie wyższym /Dz.U. nr 14 poz. 113/ organ administracji wydając decyzję w sprawie przyznania punktów preferencyjnych osobie ubiegającej się o przyjęcie na studia wyższe powinien w każdym przypadku zindywidualizować ocenę dotyczącą pochodzenia społecznego, mając na uwadze również interes społeczny
Skoro w postępowaniu administracyjnym zachowane zostały wszystkie warunki określone przepisami prawa, od których istnienia uzależniona jest możliwość zastosowania szczególnego trybu wywłaszczenia /art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości - t.j. Dz.U. 1974 nr 10 poz. 64/, to decyzje wydane są bez naruszenia prawa, o którym mowa w art. 207 par. 2 i 3 Kpa.
Przy wznowieniu postępowania w okolicznościach wskazanych w art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa nie jest istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań /np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego/, czy z innych powodów.