Wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2023 r., sygn. III OSK 2865/21
Obowiązek podatkowy samoistnego posiadacza wyłącza obowiązek podatkowy właściciela nieruchomości i gdy ta znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży nie na właścicielu nieruchomości, ale na jej posiadaczu. Posiadacz samoistny nieruchomości jest podatnikiem nawet, jeśli ujawnione w księdze wieczystej prawo własności przysługuje innej osobie niż
Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym, w ramach którego organ jest zobowiązany do porównania treści żądania ze stanem rzeczy wynikającym z dokumentów będących w jego posiadaniu lub przedłożonych przez stronę. Wydanie zaświadczenia jest urzędowym potwierdzeniem określonych
1. W procesie egzekucji administracyjnej świadczeń podatkowych, organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem, powinien znać z urzędu wysokość świadczeń do wyegzekwowania, w tym odsetek od zaległości podatkowej. 2. Przejęcie przez organ nadzoru roli wierzyciela czy organu egzekucyjnego, i wydanie postanowienia o niedopuszczalności zarzutu, stanowi przekroczenie uprawnień i narusza zasadę dwuinstancyjności
1. W postępowaniu egzekucyjnym w sprawie zaległości podatkowych, odsetki od tych zaległości mają ten sam charakter co główne świadczenie, a podatnik ma prawo wnieść zarzut, jeśli organ egzekucyjny nie uwzględni okresów przerwy w naliczaniu odsetek. 2. Wierzyciel jest jedynym podmiotem uprawnionym do stwierdzenia niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Praktyka wyręczania wierzyciela przez organ nadzoru
Decyzja o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w związku ze wszczęciem postępowania karnego skarbowego jest skuteczna, niezależnie od braku doręczenia zawiadomienia o tej decyzji pełnomocnikowi spółki, o ile podatnik został o tym fakcie powiadomiony. Nie ma to wpływu na wywołanie skutku zawieszenia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji Podatkowej.
W przypadku przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego, z rażącym naruszeniem prawa, naruszona zostaje zasada rzetelnego procesu sądowego, a organy administracji publicznej winny dążyć do efektywnego i terminowego załatwienia sprawy z uwzględnieniem praw stron i uczestników procesu.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 183 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi, natomiast może ocenić zaskarżone orzeczenie wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Zgodnie z art. 149 § 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądzenie sumy pieniężnej jako rekompensaty za negatywne przeżycia wynikające z bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania nie jest bezpośrednią konsekwencją stwierdzonej bezczynności, nawet w przypadku rażącego naruszenia prawa, lecz wymaga indywidualnej oceny przez sąd w kontekście działań organu.
Granice skargi kasacyjnej są wyznaczane przez stronę skarżącą i powinny być precyzyjnie wskazane. Sąd nie może domniemywać granic skargi kasacyjnej ani uzupełniać wywodów strony, a jedynie badać naruszenie tych przepisów, które zostały wyraźnie wymienione w skardze kasacyjnej.
Podatnik jest odpowiedzialny za samodzielne naliczanie i zapłacenie odsetek od zaległości podatkowej. Jednak podczas egzekucji administracyjnej świadczeń podatkowych, organ egzekucyjny, pełniący funkcję wierzyciela, powinien znać dokładną wysokość świadczeń do wyegzekwowania i uwzględnić przerwy w naliczaniu odsetek od zaległości podatkowej. Naruszenie tej zasady przez organ egzekucyjny musi być skorygowane
Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w granicach przytoczonych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, a więc bada wykładnię lub zastosowanie tylko tych przepisów prawa materialnego oraz naruszenie tylko tych przepisów postępowania, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może w żadnym zakresie rekonstruować lub uzupełniać podstaw kasacyjnych
Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie o umorzenie zaległości w płatności opłaty abonamentowej wymaga od organu stosownie do art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz jego ocenę zgodnie z art. 80 tej ustawy w celu dokładnego ustalenia sytuacji osobistej i materialnej dłużnika i na tej podstawie zbadania, czy zaistniały przesłanki
Zgodnie z art. 23 § 6 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie jest możliwe wszczęcie postępowania o wstrzymanie czynności egzekucyjnych z wniosku zobowiązanego. Postępowanie w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego lub czynności egzekucyjnych prowadzone jest wyłącznie z urzędu przez organ nadzorujący organ egzekucyjny.
1. W procesie egzekucji administracyjnej świadczeń podatkowych, organ egzekucyjny ma obowiązek znać wysokość poddanych egzekucji odsetek od zaległości podatkowej. 2. Przyjęcie przez organ nadzoru roli wierzyciela, w tym stwierdzanie niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów, narusza zasadę dwuinstancyjności, co skutkuje niewłaściwością rzeczową podmiotów postępowania egzekucyjnego.
Na podstawie art. 27 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.), tytuł wykonawczy nie zawiera w swej treści okresów nienaliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej, natomiast przedstawiona w tytule wykonawczym kwota odsetek do egzekucji powinna okresy te (z urzędu) uwzględniać.
Organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem w postępowaniu administracyjnym, ma obowiązek uwzględnienia okresów przerw w naliczaniu odsetek od zaległości podatkowych. Jest on również zobowiązany do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, jeżeli kwestionuje on wymagalność należności pieniężnej. Naruszenie tych zasad może skutkować naruszeniem zasady dwuinstancyjności