Wyrok NSA z dnia 8 lipca 1982 r., sygn. SA/Ka 13/82
Podstawowe znaczenie przy stosowaniu art. 39 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84 ze zm./ ma stwierdzenie istniejącej potrzeby przydzielenia lokalu danej osobie. Ocena ta powinna być oparta na dyspozycjach art. 7 Kpa, nakazującego organowi administracji państwowej dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i słusznego interesu obywatela.
1. Niedopuszczalne jest w decyzji określonej w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości /Dz.U. 1974 nr 10 poz. 64 ze zm./ orzeczenie o wywłaszczeniu nieruchomości bez określenia wysokości odszkodowania i terminu jego zapłaty. 2. Od zasady jednoczesności orzekania o wywłaszczeniu i odszkodowaniu, wyrażonej w art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy wywłaszczeniowej
1. Przeznaczenie określonych składników nieruchomego majątku państwowego /nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi, domy jednorodzinne, lokale w domach wielomieszkaniowych/ do ich sprzedaży osobom fizycznym należy wprawdzie do właściwości organów administracji, nie dotyczy jednak skonkretyzowanych praw i obowiązków indywidualnych oznaczonych podmiotów, lecz jest w istocie rzeczy swoistym aktem zarządu
Wprawdzie Minister Rolnictwa regulował zarządzeniami wewnętrznymi zasady dysponowania gruntami Państwowego Funduszu Ziemi w drodze dzierżawy, jednakże dyspozycja naczelnika gminy, z kim zawrzeć umowę dzierżawy nie jest decyzją w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego i nie podlega kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Prawidłowość natomiast postępowania organów administracji w tym
Dopuszczona przez art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ możliwość odroczenia przez organ administracji państwowej wykonania przymusowej rozbiórki i wydania zezwolenia na czasowe wykorzystywanie obiektu budowlanego dotyczy tylko sytuacji, gdy nakaz rozbiórki został wydany na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 lub w przypadku, o którym mowa w art. 38
Pojęcia nieostrego "w miarę potrzeby" zawartego w art. 39 Prawa lokalowego nie należy rozumieć jako ograniczenie praw podmiotowych osób legitymowanych do uzyskania lokalu. Owa "potrzeba" narzuca w szczególności konieczność zbadania czy nie istnieją przyczyny wykluczające według innych przepisów prawa lokalowego możliwość przydziału /np. posiadanie lokalu spółdzielczego lub domku jednorodzinnego/.
Do wydania prawidłowej opinii przez biegłego niezbędne jest zebranie materiału przez przeprowadzenie dowodów w sposób przewidziany w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Okoliczności, że użytkowany teren państwowy jest niezbędny na potrzeby miasta lub, że uprawnienia użytkownika do zajmowania lokali użytkowych, znajdujących się we wzniesionym na tym terenie budynku, zostały decyzją organu administracji państwowej częściowo ograniczone na rzecz innej jednostki organizacyjnej, nie odpowiadają żadnej z przesłanek mogących stanowić podstawę prawną decyzji o wygaśnięciu
Woda nie należy do złóż kopalin w rozumieniu art. 3 Prawa górniczego, zatem wybudowanie studni głębinowej w celu czerpania wody nie da się podciągnąć pod pojęcie robót górniczych w rozumieniu art. 53 Prawa górniczego. Jeżeli zanik wody w studni skarżącego jest następstwem odwiertu studni głębinowej, skarżący może dochodzić swoich roszczeń na zasadzie art. 36 i 37 Prawa wodnego przed terenowym organem
Minimalne warunki, jakie w zakresie zabezpieczenia dopływu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych, określone zostały w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/ nie mogą być z zasadniczych względów pogarszane, nawet za zgodą właścicieli budynków
1. Naczelnicy gmin nie mogą przekazywać swoich uprawnień do rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnej spraw indywidualnych z zakresu wywłaszczeń innym jednostkom organizacyjnym, wobec braku pozytywnego przepisu, który by ich do tego upoważniał. 2. Paragraf 2 ust. 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 sierpnia 1977 r. w sprawie określenia rodzajów spraw należących do
1. Zezwolenie na zamianę lokali mieszkalnych nie może być wydane, gdyby w wyniku zamiany zostały rażąco naruszone przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84 ze zm/ o normach zaludnienia mieszkań. 2. Decyzja zezwalająca na zamianę lokali mieszkalnych, w wyniku której nastąpiło rażące naruszenie norm zaludnienia mieszkań, jest dotknięta wadą nieważności z przyczyny
1. Zwłoka wieczystego użytkownika w rozpoczęciu budowy domu mieszkalnego w terminie określonym w akcie notarialnym, wynikająca z faktu, że dostępność placu budowy uzależniona jest od działań terenowego organu administracji państwowej lub innej właściwej jednostki organizacyjnej, nie może być przesłanką odmowy ponownego przedłużenia przez organ administracji terminu zabudowy i zarządzenia odebrania
Analiza ustawy z dnia 26 października 1971 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji gruntów /Dz.U. nr 27 poz. 249 i Dz.U. 1974 nr 38 poz. 230/, uwzględniająca nie tylko brzmienie poszczególnych jej przepisów, ale także przede wszystkim jej cel, pozwala przyjąć, iż nie ma dostatecznie przekonujących argumentów przemawiających za stosowaniem różnych zasad obciążania nabywcy gruntu rolnego
1. Artykuł 46 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ nie upoważnia organu administracji państwowej do wydania nakazu rozbiórki obiektu, ani też do orzekania, że obiekt nie nadaje się do remontu. Ocena taka należy do właściciela obiektu budowlanego. 2. W myśl art. 4 ustawy z dnia 10 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach /Dz.U. nr 10 poz. 48
Przydzielenie pomieszczenia zastępczego na czas remontu dotychczasowego lokalu najemcy, bez oznaczenia terminu, stanowi naruszenie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/. W takich wypadkach bowiem przydzielenie pomieszczenia zastępczego może nastąpić na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy.
Pozwolenie na budowę traci ważność z mocy prawa, jeżeli jest spełniona przesłanka z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./, to jest gdy budowę przerwano na czas dłuższy niż dwa lata. Przepis ten nie stanowi zatem podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej.
1. Osoby ubiegające się o wyznaczenie ich kandydatami na nabywców państwowych nieruchomości rolnych mogą domagać się sprzedania im tylko tych nieruchomości, które zostały wyznaczone do sprzedaży /zamieszczone w wykazie/. 2. Prawo pierwszeństwa nabycia nieruchomości służy dzierżawcom prowadzącym racjonalną gospodarkę, chociażby zawarcie z nim umowy dzierżawy nastąpiło z naruszeniem przepisów instruktażowych
1. Z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach /Dz.U. 1969 nr 22 poz. 159 ze zm./ wynika, że zaliczenia wartości mienia pozostawionego za granicą dokonuje się jedynie w trakcie sprzedaży konkretnego domu lub lokalu, bez względu na wartość mienia pozostawionego za granicą. 2. Na podstawie art. 17 ust. 2 tej ustawy, a także par. 4 rozporządzenia Rady Ministrów
Zgodnie z par. 4 w związku z par. 3 ust. 1 i par. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 26 poz. 152 ze zm./ powierzchnia lokalu przydzielonego w trybie art. 27 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/ może wynosić 110 mŚ, niezależnie od liczby osób mających zamieszkać w tym
Zarówno przepis par. 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/, jak i przepis par. 41 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego /Dz.U. nr
Materiały do aktualizacji obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają mocy prawnej i nie mogą być przez organy administracji państwowej uwzględniane jako podstawa przy wydawaniu decyzji w sprawach indywidualnych.