Orzeczenie
Wyrok SN z dnia 1 września 2010 r., sygn. IV KK 102/10
Nie stanowi uzasadnienia postanowienia o oddaleniu wniosku dowodowego powtórzenie słów ustawy, wskazując również, że oddalenie wniosku na podstawie art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k., może nastąpić tylko wówczas, gdy nie zachodzi podstawa jego oddalenia w oparciu o art. 170 § 1 pkt 1-4 k.p.k. Co więcej, ponieważ z zasady każdy wniosek dowodowy zmierza do przedłużenia postępowania, zaś jego dopuszczenie siłą rzeczy postępowanie to przedłuża, dla uznania że wystąpiła przesłanka określona w art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. niezbędne jest ustalenie powodu zgłoszenie wniosku dowodowego na danym etapie postępowania, znaczenia takiego dowodu dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym możliwości stwierdzenia w oparciu o ten dowód wskazanych w tezie dowodowej okoliczności, a także uwzględnienie wszelkich innych okoliczności sprawy przydatnych do prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie tego wniosku.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)
SSN Tomasz Artymiuk (sprawozdawca)
SSN Krzysztof Cesarz
Protokolant Dorota Szczerbiak
przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Lucjana Nowakowskiego
w sprawie Ryszarda R. oskarżonego z art. 177 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 1 września 2010 r., kasacji, wniesionych przez prokuratora na niekorzyść oraz pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 22 grudnia 2009 r., utrzymującego w mocy wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 12 października 2009 r.,
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w P.
Uzasadnienie
Ryszard R. oskarżony został o to, że: „w dniu 16 stycznia 2009 r. w miejscowości Ł., droga wojewódzka 884, woj. podkarpackiego, naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki „Opel - Vectra”, wyprzedzał inny pojazd nie ustępując pierwszeństwa przejazdu jadącemu z naprzeciwka rowerzyście i doprowadził do czołowego zderzenia z rowerem kierowanym przez Jana K., który w wyniku zderzenia doznał obrażeń ciała w postaci ran o cechach ran tłuczonych skóry twarzy i kończyny dolnej prawej, otarć naskórka i podbiegnięć krwawych skóry głowy, tułowia, kończyn, podbiegnięć krwawych podskórnych głowy, tułowia, krwawienia podtwardówkowego okolic ciemieniowych i potylicznych, krwawienia podpajęczynówkowego mózgu i móżdżku, złamania żeber, zranień mięśni międzyżebrowych i wynaczynień krwi około złamań żeber, krwawienia do jam opłucnych, zranień miąższu płuc, stłuczenia płuc, złamania kręgu piersiowego z przerwaniem rdzenia kręgowego na tej wysokości, wynaczynień krwi w śródpiersiu, pęknięcia wątroby, miąższu nerek z krwawieniem do jamy brzusznej, w następstwie których zmarł” - tj. o popełnienie czynu określonego w art. 177 § 2 k.k.