Postanowienie SN z dnia 20 lutego 2024 r., sygn. II PSK 86/23
Dla zastosowania art. 477(13) § 1 k.p.c. jako podstawy do umorzenia postępowania sądowego, wystarczające jest wydanie przez organ rentowy decyzji uwzględniającej żądanie ubezpieczonego w całości, bez konieczności zmiany czy uchylenia pierwotnie zaskarżonej decyzji.
Porozumienie zawarte pomiędzy inwestorem a związkami zawodowymi, nieoparte na ustawie, nie stanowi źródła prawa pracy, a prawo do odpraw pieniężnych wynikających z restrukturyzacji przysługuje wyłącznie na podstawie protokołów dodatkowych do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy.
Pracodawca ponosi ciężar dowodowy wykazania, że wypłacił pracownikowi należne wynagrodzenie, a dokonywane przez sądy kalkulacje wynagrodzeń muszą być wolne od błędów arytmetycznych i respektować wcześniejsze wyroki dotyczące tej samej kwestii wynagrodzeniowej.
Samowolne opuszczenie miejsca pracy przez skazanego, zatrudnionego poza terenem zakładu karnego w systemie bez konwojenta, nie stanowi czynności sprawczej przestępstwa określonego w art. 242 § 1 k.k., ponieważ nie jest to równoznaczne z faktycznym uwolnieniem się spod kontroli, które jest konieczne do wypełnienia znamion tego przestępstwa.