Wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. III SA/Lu 1081/16
Sprawa o uznanie za obywatela polskiego jest sprawą istotnej wagi zarówno dla państwa, jak i dla osoby ubiegającej się o obywatelstwo. Obywatelstwo to więź prawna osoby z państwem, która gwarantuje tej osobie wiele uprawnień w danym państwie, które nie przysługują cudzoziemcom.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym trafnie zwraca się uwagę na okoliczność, że z sytuacją, kiedy opuszczenie lokalu jest konsekwencją wyroku eksmisyjnego, należy zrównać sytuację, kiedy dana osoba opuszcza lokal, a następnie nie może do niego powrócić wskutek przeszkód stawianych przez właściciela, który jednakowoż uzyskał prawomocny wyrok stwierdzający, iż po opuszczeniu lokalu, w sposób zgodny
W orzecznictwie również przyjmuje się, że złożenie wniosku z uchybieniem terminu nie zamyka drogi do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o zezwolenie na pobyt.
Przesłanką do wydania zezwolenia na osiedlenie się jest stwierdzenie posiadania polskiego pochodzenia.
Sformułowanie "prowadzi działalność gospodarczą korzystną dla gospodarki narodowej" wskazuje na to, iż organy administracyjne rozpoznające sprawę oceniają stan działalności, kondycję przedsiębiorstwa, jego pozycję i znaczenie na dzień wydania decyzji. Nie biorą natomiast pod uwagę zamiarów strony co do realizacji określonych celów, nie oceniają też samych potencjalnych możliwości przedsiębiorstwa