Postanowienie NSA z dnia 19 marca 1986 r., sygn. SA/Gd 1401/85
Rezygnacja z możliwości zamieszkiwania w lokalu, do którego posiada się uprawnienia oznacza utratę uprawnienia do przebywania w tymże lokalu.
Decyzja wszczynająca postępowanie rozgraniczające, o którym mowa w art. 4 dekretu z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości /Dz.U. nr 53 poz. 298 ze zm./, nie jest decyzją w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.
Niezbędnymi przesłankami uzasadniającymi wymeldowanie z miejsca pobytu stałego w pierwszym z dwóch stanów faktycznych określonych w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ jest: - 1. utrata uprawnienia do przebywania w lokalu, - 2. istnienie obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego, - 3. faktyczne opuszczenie lokalu
Ogólne przepisy art. 3 i art. 4 Prawa budowlanego nie mogą same przez się uzasadniać założonego z góry stanowiska organu administracji, że forma architektoniczna inwestycji zamierzonej na obszarze parku krajobrazowego nie będzie uwzględniać walorów krajobrazu i wpływać na podniesienie estetyki otoczenia. Strona powinna być informowana o okolicznościach faktycznych i prawnych związanych z realizacją
Pozwolenie na budowę może być wydane osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością. Osobą taką, zgodnie z dotyczącą tego zagadnienia regulacją prawną jest właściciel nieruchomości, bądź jej użytkownik wieczysty albo też posiadacz samoistny.
Interpretując postanowienia preambuły ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o szczególnych uprawnieniach kombatantów /Dz.U. nr 16 poz. 122/ Regulamin Weryfikacyjny ZBoWiD w par. 4 ust. 1 lit. "a" stanowi, że nie mogą być członkami ZBoWiD /a tym samym nie spełniają warunków wymaganych dla członkostwa tego Związku/ osoby, na których ciążą przewinienia w stosunku do narodu polskiego i władzy ludowej, a w szczególności
1. Zezwolenie na kontynuowanie robót budowlanych, w sytuacji gdy inwestor nie posiada pozwolenia na budowę, stanowi rażące naruszenie art. 28 ust. 1 i art. 29 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./. 2. Decyzja w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych z jednoczesnym ustaleniem warunków, od których spełnienia zależy uzyskanie decyzji zezwalającej na wznowienie
Do zaistnienia pierwszej przesłanki zawartej w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ nie wystarczy samo fizyczne opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu, lecz chodzi o opuszczenie go bez dopełnienia obowiązku meldunkowego. Skoro osoba, o wymeldowanie której toczy się postępowanie, zameldowała się na pobyt
W sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, wszczętej na wniosek jednego z jej byłych współwłaścicieli, wszyscy pozostali współwłaściciele tej nieruchomości mają uprawnienia stron, zaś sam zwrot wywłaszczonej nieruchomości może nastąpić tylko za ich zgodą.
Zamieszczenie w pozwoleniu na budowę warunku zobowiązującego inwestora do rozebrania poprzednio użytkowanego obiektu budowlanego po oddaniu do użytku obiektu nowego /o tym samym przeznaczeniu/ - stanowi podstawę do wykonania takiego rozstrzygnięcia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Decyzja zawierająca warunek uzależniający jej wykonanie od ewentualnego wydania w nieokreślonej przyszłości prawomocnej decyzji rażąco narusza prawo, gdyż pozostawia w ten sposób ocenę spełnienia tego warunku poza sferą decyzyjną i stwarza w tym zakresie stan nie będący rozstrzygnięciem sprawy co do istoty.
Przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie upoważniają organów administracji państwowej do orzekania o unieważnieniu zameldowania określonej osoby w danym lokalu i z określonej przyczyny.
Do obowiązków ubiegającego się o przyjęcie w poczet członków ZBoWiD należy wykazanie w sposób nie budzący wątpliwości organom ZBoWiD powołanym do weryfikacji członków, że spełnia warunki wymagane do członkostwa tej organizacji.
Dla wyjaśnienia czy zatrudnienie na stanowisku kasjera w aptece ma charakter zatrudnienia na stanowisku robotniczym należy posługiwać się klasyfikacją stanowisk w gospodarce uspołecznionej stosowaną przez Główny Urząd Statystyczny.
1. Osoba zajmująca lokal objęty przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 1984 r. w sprawie czynszów najmu lokali w budynkach położonych na terenie państwowych gospodarstw rolnych, przedsiębiorstw mechanizacji rolnictwa oraz państwowego gospodarstwa leśnego /Dz.U. nr 33 poz. 179/, którego podział, jako mieszkania służbowego, został cofnięty przed dniem 1 sierpnia 1974 r., jest osobą
Powinność wyjaśnienia treści żądania strony, w sytuacji widocznej nieumiejętności formułowania przez nią wniosków, wynika z ciążącego na organie administracji państwowej obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy.
Prawo do rozporządzania mieszkaniem /z zastrzeżeniami wynikającymi z przepisów prawa/, w tym prawo do potwierdzania uprawnień do przebywania w nim /art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ współwłaściciele nieruchomości, w której znajduje się kilka lokali mają dopiero wówczas gdy w wyniku podziału współwłasności staną się
1. Jeżeli w związku z prowadzonymi robotami budowlanymi powstała konieczność wycięcia drzew i krzewów, ale dokumentacja projektowa nie zawiera wymaganego w takich wypadkach zezwolenia właściwego organu administracji państwowej /art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska - Dz.U. nr 3 poz. 6/, obowiązek uzyskania takiego zezwolenia obciąża wykonawcę robót.
Odmowa udzielenia odpowiedzi na krytykę prasową nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe /Dz.U. nr 5 poz. 24 ze zm./, ani bezczynnością o której mowa w art. 216 par. 1 Kpa. Nie jest także "odmową udzielenia informacji" w sensie art. 4 ust. 3 wyżej wymienionej ustawy.
Potwierdzenie uprawnień do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie /art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/, dokonywane przez właściciela lub zarządcę budynku /art. 29 ust. 1 ustawy/, nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 Kpa.
1. Decyzja o rozbiórce obiektu budowlanego, skierowana do jego użytkownika, który nie jest właścicielem, ani zarządcą tego obiektu, jest nieważna z przyczyny określonej w art. 156 par. 1 pkt 4 Kpa. 2. Wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego oznacza, że decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając skargę na taką decyzję, stwierdza jej niezgodność
Zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego podlegają jedynie decyzje administracyjne /art. 16 par. 2 i art. 196 par. 1 Kpa/ wydane w sprawie praw i obowiązków stron i do nich kierowane; nie podlegają natomiast zaskarżeniu działania administracji podjęte w innej formie, np wytycznych organu nadrzędnego co do sposobu załatwienia skargi lub wniosku.