Wyrok NSA z dnia 1 października 1982 r., sygn. II SA 1006/82
1. Jedną z przyczyn nie wymienionych przykładowo w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. nr 14 poz. 85/ uzasadniającą zameldowanie na pobyt czasowy, może być konieczność podjęcia się opieki nad chorymi członkami rodziny jeżeli osoby te nie mają bliższych krewnych, którzyby mogli opiekę taką podjąć. 2. Rozstrzygnięcie organu administracji w
Stosownie do par. 1 ust. 1 zarządzenia nr 17 Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 lutego 1959 r. w sprawie trybu postępowania przy uzgadnianiu z urzędami górniczymi pozwoleń na zmianę gospodarczego charakteru nieruchomości położonej w obrębie obszaru górniczego oraz na wzniesienie lub przebudowę budowli i urządzeń na takiej nieruchomości /M.P. nr 15 poz. 164/ spowodowanie takiego uzgodnienia nie należy
W postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest stwierdzenie faktu zamieszkiwania bądź nie zamieszkiwania określonej osoby w lokalu organ administracji nie rozstrzyga o uprawnieniach tej osoby do zajmowanego lokalu lecz o fakcie jej pobytu w tym lokalu niezależnie od tego czy do zajmowania tego lokalu posiada ona tytuł prawny.
Brak w uzasadnieniu orzeczenia Odwoławczej Komisji do spraw Szkód Górniczych szczegółowej informacji na temat zastosowania prototypowej metody kotwienia zapobiegawczego budynku kościoła, poza ogólnym przytoczeniem, że metoda ta była już stosowana przy zabezpieczaniu innych obiektów sakralnych na terenie Górnego Śląska, w przypadku istnienia zastrzeżeń biegłych sugerujących wprowadzenie dodatkowych
1. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. nr 14 poz. 85/ pobyt w miejscowości dłuższy niż dwa miesiące nie traci charakteru pobytu czasowego, jeżeli zachodzi którakolwiek z okoliczności w tym przepisie wskazanych. Są to jednak okoliczności wymienione przykładowo, w konsekwencji czego podstawą do zameldowania na pobyt czasowy mogą
Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. nr 14 poz. 85/ zameldowanie stanowi dowód miejsca pobytu osoby i nie jest uzależnione od uprawnień do zamieszkania w lokalu. Nie oznacza to jednak, że organ dokonujący czynności meldunkowych nie ma obowiązku oceny rzetelności danych zgłaszanych przez osobę ubiegającą się o zameldowanie, zwłaszcza
Zajęcie mieszkania funkcyjnego przez dozorcę na podstawie zawartej umowy o pracę na czas nieokreślony stwarza stabilizację jego stosunków mieszkaniowych w zakresie przydzielonego mu mieszkania funkcyjnego, które nie pozwala na przyjęcie tymczasowości pobytu w tym mieszkaniu, a w konsekwencji na dopełnienie obowiązku meldunkowego przez zameldowanie o charakterze czasowym /art. 8 ust. 2 ustawy z dnia
1. Nierozpatrzenie wniosku przez organ administracji złożonego przez jedną ze stron uniemożliwia skarżącej obronę jej interesów w przedmiocie poszerzenia posiadanej powierzchni mieszkalnej. 2. Organy administracji państwowej obowiązane są podejmować wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. 3. Uniemożliwienie
Najemcy zajmującemu część lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji o przydziale pomieszczenia zastępczego przysługuje w myśl art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84 ze zm./ prawo do opróżnionej części tego lokalu, jeżeli zajmuje powierzchnię mieszkalną mniejszą od tej, jaka przysługiwałaby mu według norm zaludnienia określonych w par. 7 ust. 1 rozporządzenia
Art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości /Dz.U. 1974 nr 10 poz. 64 ze zm. / nie dopuszcza udzielenia zezwolenia, o jakim mowa w tym przepisie, na rzecz jednostek spółdzielczych.
Ze sformułowania "wywłaszczenie jest dopuszczalne" użytego w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości /Dz.U. 1974 nr 10 poz. 64 ze zm./ wynika, że nawet dopełnienie przez wnioskodawcę wywłaszczenia warunku z hipotezy tego przepisu nie oznacza, że w każdym wypadku powinno nastąpić wywłaszczenie nieruchomości. Sformułowanie to należy rozumieć w ten
Stosownie do art. 382 Kpc, który na podstawie art. 211 Kpa powinien być odpowiednio stosowany w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sąd nie może uchylić zaskarżonej decyzji na niekorzyść strony wnoszącej skargę, skoro strona przeciwna decyzji tej nie zaskarżyła.
Decyzja stwierdzająca, iż pobyt osoby ubiegającej się o zameldowanie na pobyt czasowy nie ma takiego charakteru jest zgodna z prawem jeżeli osoba ta nie wskazała okoliczności świadczących o czasowym charakterze pobytu a z całokształtu sprawy można wnioskować, że zamiarem jej jest pobyt stały.
1. W przeciwieństwie do zasad obowiązujących w miastach przy podziale nieruchomości /ustawa z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach - Dz.U. nr 27 poz. 192 ze zm./ na obszarach wsi sprawy podziału nieruchomości nie są regulowane przepisami prawa administracyjnego materialnego, lecz przepisami prawa cywilnego. Prawodawca
Materiały do aktualizacji obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają mocy prawnej i nie mogą być przez organy administracji państwowej uwzględniane jako podstawa przy wydawaniu decyzji w sprawach indywidualnych.
Zarówno przepis par. 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/, jak i przepis par. 41 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego /Dz.U. nr
Zgodnie z par. 4 w związku z par. 3 ust. 1 i par. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 26 poz. 152 ze zm./ powierzchnia lokalu przydzielonego w trybie art. 27 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/ może wynosić 110 mŚ, niezależnie od liczby osób mających zamieszkać w tym
1. Obowiązek meldunkowy jest wykonywany w interesie publicznym. Zameldowanie nie daje obywatelowi żadnych praw do lokalu mieszkalnego a jest jedynie stwierdzeniem faktu zamieszkiwania obywatela w określonym miejscu. 2. Zameldowanie pod określonym adresem stwarza domniemanie, że osoba zameldowana zamieszkuje we wskazanym miejscu, nie oznacza jednak i nie może oznaczać, że nie można obalić tego domniemania
Były właściciel, który przekazał swoje gospodarstwo rolne na rzecz Państwa w zamian za rentę, nie jest stroną w postępowaniu w sprawie wyznaczenia osoby trzeciej kandydatem na nabywcę gruntów z tego gospodarstwa. Nie służy mu zatem - zgodnie z art. 197 Kpa - prawo skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzje wydane w tej sprawie.
1. Osoby ubiegające się o wyznaczenie ich kandydatami na nabywców państwowych nieruchomości rolnych mogą domagać się sprzedania im tylko tych nieruchomości, które zostały wyznaczone do sprzedaży /zamieszczone w wykazie/. 2. Prawo pierwszeństwa nabycia nieruchomości służy dzierżawcom prowadzącym racjonalną gospodarkę, chociażby zawarcie z nim umowy dzierżawy nastąpiło z naruszeniem przepisów instruktażowych
1. Z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach /Dz.U. 1969 nr 22 poz. 159 ze zm./ wynika, że zaliczenia wartości mienia pozostawionego za granicą dokonuje się jedynie w trakcie sprzedaży konkretnego domu lub lokalu, bez względu na wartość mienia pozostawionego za granicą. 2. Na podstawie art. 17 ust. 2 tej ustawy, a także par. 4 rozporządzenia Rady Ministrów
Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. nr 14 poz. 85/ właściwy terenowo organ administracji państwowej uprawniony jest jedynie do rozstrzygania wątpliwości co do charakteru pobytu. Przepis powyższy nie uprawnia organu do orzekania o zameldowaniu na pobyt stały.
Nowa wykładnia przepisów prawnych, dokonana w wytycznych naczelnego organu administracji państwowej, nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania, nie jest bowiem nowym dowodem ani nowym faktem w rozumieniu art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa.