ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych
Do czasu całkowitego zaniechania prowadzenia gospodarstwa rolnego w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin /Dz.U. nr 40 poz. 268/, to jest do czasu przekazania gruntów następcy lub Państwu, brak jest podstaw do zwolnienia rolnika od obowiązku uiszczenia składki na Fundusz Ubezpieczenia Społecznego Rolników.
Na zasadach ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i ich rodzin /Dz.U. nr 40 poz. 268/ nie podlegają ubezpieczeniu osoby, które wprawdzie posiadają działkę o powierzchni 0,50 ha, jednakże służy ona głównie do zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych, a ponadto opłacają podatek od nieruchomości, a nie podatek gruntowy, i nie prowadzą produkcji rolniczej, podlegającej
Zalecane przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej do stosowania w 1968 r. wytyczne tymczasowe w sprawie rozpoznawania zawodowego uszkodzenia słuchu, wbrew sugestiom zawartym w stwierdzeniach organów służby zdrowia wydających opis w sprawie, traktujące je jako obowiązujące kryteria do orzekania o chorobie zawodowej ubytku słuchu nie są aktem prawnym gdyż nie mają odpowiedniego umocowania w normie
1. Zatrudnienie konkubiny nie może być uznane za pracę członka rodziny pozostającego we wspólnym gospodarstwie domowym w rozumieniu par. 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 1981 r. w sprawie zwolnienia od podatków i opłaty skarbowej podatników osiągających przychody z niektórych rodzajów nowo uruchomionej działalności zarobkowej /Dz.U. nr 26 poz. 138/. 2. Za rencistę w
1. Jeżeli w danym roku rolnik w ogóle nie sprzedawał jednostkom gospodarki uspołecznionej produktów rolnych, organ administracji nie jest władny na podstawie par. 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin /Dz.U. nr 21 poz. 94/ zaliczyć tego roku do okresu wytwarzania
Przejęcie gospodarstwa przez Państwo w zamian za emeryturę jest możliwe tylko w wypadkach wymienionych w art. 51 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin /Dz.U. nr 40 poz. 268/, co wyłącza możliwość uwzględnienia wniosku rolnika w tej sprawie powołującego się na motywy osobiste, wynikające ze stosunków rodzinnych między rolnikiem a jego
1. Pracownicy samotnie wychowującej dziecko wypłaca się zasiłek wychowawczy w wysokości powiększonej o 100 procent. Zmiana par. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 1981 r. w sprawie urlopów wychowawczych /Dz.U. nr 19 poz. 97/ wprowadzona rozporządzeniem z dnia 27 stycznia 1982 r. oddzieliła zasadę powiększania zasiłku od zastrzeżenia, że zasiłek nie może przekraczać kwoty przeciętnego miesięcznego
Należy stwierdzić, że skoro nabycie przez Państwo gospodarstwa rolnego w zamian za rentę ma charakter nabycia pierwotnego, to tym samym prawo dzierżawy wygasa chyba, że zostało ono ujawnione w księdze wieczystej. Brak jednak podstawy do odmowy przyjęcia gospodarstwa rolnego z tego tylko powodu, że rolnik przed przekazaniem tego gospodarstwa zawarł wieloletnią umowę dzierżawy.
1. Jeżeli decyzja właściwego organu, zezwalająca na prowadzenie zakładu gastronomicznego przez osobę fizyczną, określa ten zakład jako "bar przekąskowy", nie można wydać zezwolenia na sprzedaż w nim napojów alkoholowych, dopóki we właściwym trybie nie nastąpi przekwalifikowanie "baru przekąskowego" na inny bar, nie wymieniony w par. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług z dnia
1. Przepis par. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1983 r. w sprawie wysokości składki na Fundusz Ubezpieczenia Społecznego Rolników /Dz.U. nr 73 poz. 323/, zgodnie z którym składka nie może wynosić łącznie mniej niż 2400,- zł rocznie, dotyczy także rolnika, któremu przysługuje obniżka składki na podstawie par. 30a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie
Umowa o przekazanie gospodarstwa jest czynnością cywilnoprawną i nie służy od niej skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Decyzję administracyjną o stwierdzeniu choroby zawodowej lub odmowie stwierdzenia takiej choroby wydaje organ administracji państwowej /art. 104 par. 1 Kpa. - Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny a jako organ odwoławczy Główny Inspektor Sanitarny. Rozpoznawanie choroby zawodowej dokonywane jest przez jednostki organizacyjne wymienione w par. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983
Skoro występowanie związku przyczynowego zostało zawarte już w samym orzeczeniu lekarskim co jest zjawiskiem notoryjnym przy schorzeniach typu alergicznego - to nie trafny jest zarzut, iż związku tego nie wykazały organy orzekające /par. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. nr 65 poz. 294/.
1. Jednostki wymienione w przepisie par. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. nr 65 poz. 294/ są właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych, a więc do orzekania we wszystkich wymienionych czynnikach, które składają się na pojęcie choroby zawodowej. Inspektor Sanitarny nie może jednostek tych zastąpić. Inną jest bowiem rzeczą, ocena
Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. nr 65 poz. 294/ weszły w życie z dniem ogłoszenia to jest 6 grudnia 1983 r. Rozporządzenie to nie zawiera przepisów przejściowych, co oznacza iż miało ono zastosowanie także do spraw, w których postępowanie zostało wszczęte przed dniem jego wejścia w życie lecz nie zostało zakończone decyzją ostateczną
1. Jednostki organizacyjne właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych, rozpoznają nie tylko schorzenia ale również to czy jest to choroba umieszczona w wykazie chorób zawodowych i czy zachodzą inne przesłanki z par. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. nr 65 poz. 294/. 2. Inspektor sanitarny nie jest związany tym orzeczeniem, nie może jednak
1. Nawet jeśli pierwsze badanie dokonane było przez instytut, to na skutek odwołania skarżącej, zgodnie z par. 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. nr 65 poz. 294/ winna ona być skierowana do innego instytutu. Aby pracownik mógł korzystać ze swoich uprawnień orzeczenie lekarskie musi być zrozumiałe. 2. Należy podkreślić, że Państwowy Inspektor
1. Komisje do spraw przeciwdziałania alkoholizmowi, działające przy terenowych organach administracji państwowej, nie mają przypisanych zadań w zakresie opiniowania wniosków o wydanie zezwoleń na sprzedaż alkoholu ani w treści stosownego przepisu przepisu ustawy /art. 4 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - Dz.U. nr 35 poz
Jak wynika z treści par. 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług z dnia 6 maja 1983 r. w sprawie szczegółowych zasad usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych oraz trybu wydawania zezwoleń na sprzedaż tych napojów /Dz.U. nr 25 poz. 119 ze zm./ możliwość zastosowania odstępstwa od zasady usytuowania punktu podawania i sprzedaży napojów alkoholowych w odległości co najmniej
Jeżeli przedmiotem darowizny jest budynek wymieniony w art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn, podstawę wymiaru podatku w oparciu o przepisy tej ustawy stanowi wartość przedmiotu darowizny, ustalana na podstawie szacunku PZU, przyjętego dla celów obowiązkowego ubezpieczenia tego budynku w chwili powstania obowiązku podatkowego, niezależnie od tego, czy właściciel zgłosił budynek
Podjęcie decyzji w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych bez uprzedniego zasięgnięcia opinii odpowiednich komisji rady narodowej stopnia wojewódzkiego stanowi mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie prawa.