Wyrok SN z dnia 27 lutego 2001 r. sygn. I PKN 257/00
Zasadność zasądzenia odszkodowania zamiast żądanego przywrócenia do pracy (art. 56 § 2 KP w związku z art. 45 § 2 KP) podlega ocenie w okolicznościach faktycznych konkretnej sprawy i w związku z tym nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 393 § 1 KPC.
Osoba nie umieszczona w aktualnym spisie radców prawnych nie ma prawa wykonywania zawodu, a tym samym nie może ani jako pełnomocnik strony, ani we własnym imieniu sporządzić kasacji lub zażalenia do Sądu Najwyższego.
Kasacja, w której nie przedstawiono okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art. 3933 § 1 pkt 3 KPC) podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, a uzupełnienie tego braku, nawet na wezwanie sądu, po upływie terminu do wniesienia kasacji jest nieskuteczne.
Niespełnienie wymagania przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji (art. 3931 § 1 pkt 3 KPC), podobnie jak nieprzytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 3933 § 1 pkt 2 KPC), powoduje odrzucenie kasacji jako niedopuszczalnej.
Przepis art. 69 KP, wyłączający stosowanie do stosunku pracy na podstawie powołania niektórych przepisów dotyczących trybu postępowania przy rozwiązywaniu umów o pracę, orzekania o bezskuteczności wypowiedzeń, przywrócenia do pracy i odszkodowania, nie stanowi podstawy odrzucenia pozwu z powodu niedopuszczalności drogi sądowej (art. 199 pkt 1 KPC).
Sąd drugiej instancji nie jest uprawniony do merytorycznej oceny zasad-ności podniesionych w kasacji zarzutów.
Obowiązek uzyskania zgody na wypowiedzenie umowy o pracę działaczowi związkowemu, którego mandat wygasł wskutek wykluczenia go ze związku zawodowego, jest spełniony przez uzyskanie zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej, której chroniony pracownik był członkiem.
W sprawie o ustalenie uprawnienia do zasiłku rodzinnego kasacja jest niedopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 3921 § 1 KPC).