Wyrok NSA z dnia 6 grudnia 1996 r., sygn. SA/Gd 3417/95
W postępowaniu dotyczącym umorzenia zaległości podatkowych podatnik nie może skutecznie kwestionować istnienia i wysokości zaległości podatkowej.
W postępowaniu dotyczącym umorzenia zaległości podatkowych podatnik nie może skutecznie kwestionować istnienia i wysokości zaległości podatkowej.
Art. 45 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ mówi o solidarnej odpowiedzialności nabywcy za zaległości podatkowe zbywcy jako podatnika, a nie jako płatnika.
Odsetki od odroczonej lub rozłożonej na raty należności z tytułu solidarnej odpowiedzialności nabywcy majątku za zaległości podatnika nie są odsetkami od zaległości podatkowej, choć te ostatnie mogą także powstać.
Ustawowe prawo zastawu /art. 49 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych - Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ nie obejmuje przedmiotów należących do osób trzecich znajdujących się w zakładzie podatnika, które mogłyby służyć, lecz w rzeczywistości nie służyły do wykonywania działalności zarobkowej.
1. Możliwość czysto kasacyjnego załatwienia sprawy traktowana jest przez kodeks postępowania administracyjnego jako wyjątkowa. 2. Jeżeli organ odwoławczy orzekł co do istoty sprawy i zmniejszył jedynie wymiar zobowiązania podatkowego, to decyzją ustalającą zobowiązanie podatkowe /w części utrzymanej w mocy/ jest decyzja organu pierwszej instancji i z doręczeniem tej decyzji związany jest obowiązek
Prawo podatkowe nie zna odpowiednika, jakim w prawie cywilnym jest art. 5 kodeksu cywilnego. Diametralnie różna jest sytuacja, gdy konkretny przepis ustawy przewiduje jako przesłankę konieczną dla jego zastosowania również ocenę pod względem zasad współżycia społecznego, względów gospodarczych czy społecznych, bądź innych szczególnych okoliczności /por. art. 31 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia
Zgodnie z art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ postanowienie organu podatkowego I instancji o zabezpieczeniu jest skuteczne do czasu wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego.
1. Konsekwencją prawną podpisania rozstrzygnięcia organu podatkowego przez osobę nieupoważnioną będzie uznanie tego rozstrzygnięcia za wydane bez podstawy prawnej, co zgodnie z art. 156 par. 1 pkt 2 stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności takiego rozstrzygnięcia. 2. Decyzja o odpowiedzialności nabywcy majątku podatnika ma charakter konstytutywny i fakt zapłaty podatku nie zwalnia organów podatkowych
1. Uprawnienie majątkowe podatnika do zwrotu nadpłaty, zgodnie z art. 922 par. 1 Kodeksu cywilnego, przechodzi na spadkobierców. 2. Stosownie do treści art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych pojęcie nadpłaty rozciągnięte zostało również na należne podatnikowi kwoty stanowiące różnicę między zapłaconymi przez niego zaliczkami a należnymi podatkami, jeśli suma pobranych
1. Z brzmienia art. 28 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ wynika, iż potrącenie z "wierzytelności wzajemnej" podatnika dotyczy wierzytelności o charakterze cywilnoprawnym lub administracyjnym. 2. Zobowiązanie szpitala w podatku od nieruchomości wobec gminy ma charakter publicznoprawny. Nie jest więc wierzytelnością gminy w rozumieniu cyt
Art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, stanowiący o obowiązku pobierania odsetek za zwłokę w przypadku zaległości w opłacaniu podatków, w ogóle nie zajmuje się zagadnieniem, z czyjej winy zaległości te powstały. Oznacza to, że w każdej sytuacji faktycznej istnienie zaległości podatkowych rodzi dla podatnika następstwa w postaci
Jakkolwiek przepis art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ nie określa wprost przesłanek, jakimi przy odraczaniu terminów przewidzianych w przepisach podatkowych winien kierować się organ podatkowy, to nie może ulegać wątpliwości odpowiednie zastosowanie tu przesłanek przewidzianych w art. 13 ust. 1 tej ustawy, a więc wystąpienie
Artykuł 20 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, stanowiący o obowiązku pobrania odsetek za zwłokę w przypadku istnienia zaległości w opłacaniu podatków, w ogóle nie zajmuje się zagadnieniem, z czyjej winy zaległości te powstały. Oznacza to, że w każdej sytuacji faktycznej istnienia zaległości podatkowych rodzi to dla podatnika następstwa
1. Prawem organów administracji jest oczekiwanie i żądanie, aby strona ubiegająca się o jakąś ulgę podatkową udowodniła okoliczności faktyczne, na które powołuje się w swym wniosku. 2. Nie ma żadnej podstawy prawnej do orzeczenia zwrotu już uiszczonego podatku w związku ze zdarzeniami losowymi, które dotknęły podatników i naraziły ich na nieprzewidziane wydatki.
Decyzja rozstrzygająca, na podstawie w art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, o odpowiedzialności za zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu podatków nie może być skierowana do osoby, która przed wydaniem tej decyzji zbyła swoje udziały w spółce.
Od nadpłaty podatku pobranego przez urząd celny jako płatnika, powstałej w wyniku uznania przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją przepisu prawa celnego, w związku z którym podatek został pobrany, podatnikowi przysługuje oprocentowanie na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./. Jeżeli nadpłata powstała
Pobrana nienależnie kwota podatku naliczonego VAT nie jest zaległością podatkową, gdyż w sprawie podatek należny nie występował. Dlatego nie można do niej stosować przepisu o pobraniu odsetek /art. 20 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych - Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./.
Ograniczenia w dopuszczalności przeniesienia odpowiedzialności podatkowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na jej wspólników /art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych - Dz.U. 1993 nr 108, poz. 486 ze zm./ ustanowione art. 40 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, w przypadku tzw. spółek pracowniczych powstałych przed dniem 17 maja 1993 r. w miejsce likwidowanych
Wydanie decyzji określającej podatek /art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych - Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ ma ten skutek, że stwierdza się jedynie, iż zobowiązany /czyli podatnik/ miał uiścić - w terminie jaki wynikał z mocy prawa, a nie z decyzji - należny podatek. Z tego określenia decyzją administracyjną rodzi się też obowiązek nie tylko zapłaty określonego
Przewidziany w par. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 1992 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego /Dz.U. nr 12 poz. 47/ nakaz płatniczy jest decyzją ustalającą wysokość zobowiązania m.in. w podatku rolnym /art. 5 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych - t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./. Jest to zatem decyzja konstutywna, której konsekwencje rozciągają się nie
W postępowaniu podatkowym w odróżnieniu od innych procedur szczegółowych regulowanych nowymi przepisami prawa, organem administracji państwowej jest urząd skarbowy, a nie osoba zajmująca określone stanowisko - zob. art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 22 grudnia 1982 r. o urzędzie Ministra Finansów oraz o urzędach i izbach skarbowych oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych
Artykuł 29 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ może mieć zastosowanie do opłaty skarbowej od umów sprzedaży wierzytelności, dopiero gdy we właściwym trybie zostanie potwierdzony nienależny charakter tej opłaty. Tryb ten jest zaś uregulowany w wydanym na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o opłacie skarbowej zarządzeniu z dnia 21 lipca 1989