Postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. I SA/Po 146/13
obowiązujące przepisy stanowią o zwolnieniu świadczonych przez Wnioskodawcę usług i w konsekwencji o braku prawa do odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do czynności podlegających zwolnieniu a także o obowiązku korekty odliczonego podatku naliczonego związanego z czynnościami zwolnionymi z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a nie fakt otrzymania interpretacji indywidualnej
Opodatkowanie renty za pracę przymusową na rzecz III Rzeszy.
1. Ksiąg podatkowych stanowi nieusuwalną przeszkodę do odstąpienie na podstawie art. 23 § 2 o.p. od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Innymi słowy przesłanka dokonania szacowania określona w art. 23 § 1 pkt 1 o.p. wyklucza zastosowanie art. 23 § 2 o.p. 2. W pierwszej kolejności organ powinien zastosować jedną z metod szacowania przewidzianą przez ustawodawcę w art. 23 § 3 o.p.
Wynikający z art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek organów podatkowych poszukiwania dowodów nie ma charakteru nieograniczonego i jednocześnie nie oznacza przerzucenia obowiązków organów podatkowych na podatnika. Podatnik zobowiązany jest współdziałać z organem podatkowym w realizacji rozpatrywanego obowiązku, zwłaszcza jeśli nieudowodnienie określonych okoliczności faktycznych może prowadzić do rezultatów
Samo uzupełnienie dowodów nie jest wystarczającą przesłanką do kasacji decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wydanie decyzji kasacyjnej tego rodzaju ograniczone jest przesłanką wadliwości ustalenia stanu faktycznego.
W pierwszej kolejności organ powinien zastosować jedną z metod szacowania przewidzianą przez ustawodawcę w art. 23 § 3 o.p. W sytuacji, gdy odstępuje od ich zastosowania powinien w uzasadnieniu precyzyjnie wskazać, dlaczego w sprawie ta metoda nie może być zastosowana. Dopiero wówczas może dokonać szacowania w oparciu o inną metodę. W sytuacji, gdy organ podatkowy wbrew oczywistemu nakazowi wynikającemu
Wynikający z art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek organów podatkowych poszukiwania dowodów nie ma charakteru nieograniczonego i jednocześnie nie oznacza przerzucenia obowiązków organów podatkowych na podatnika. Podatnik zobowiązany jest współdziałać z organem podatkowym w realizacji rozpatrywanego obowiązku, zwłaszcza jeśli nieudowodnienie określonych okoliczności faktycznych może prowadzić do rezultatów
Wynikający z art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek organów podatkowych poszukiwania dowodów nie ma charakteru nieograniczonego i jednocześnie nie oznacza przerzucenia obowiązków organów podatkowych na podatnika. Podatnik zobowiązany jest współdziałać z organem podatkowym w realizacji rozpatrywanego obowiązku, zwłaszcza jeśli nieudowodnienie określonych okoliczności faktycznych może prowadzić do rezultatów
Wynikający z art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek organów podatkowych poszukiwania dowodów nie ma charakteru nieograniczonego i jednocześnie nie oznacza przerzucenia obowiązków organów podatkowych na podatnika. Podatnik zobowiązany jest współdziałać z organem podatkowym w realizacji rozpatrywanego obowiązku, zwłaszcza jeśli nieudowodnienie określonych okoliczności faktycznych może prowadzić do rezultatów
Wynikający z art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek organów podatkowych poszukiwania dowodów nie ma charakteru nieograniczonego i jednocześnie nie oznacza przerzucenia obowiązków organów podatkowych na podatnika. Podatnik zobowiązany jest współdziałać z organem podatkowym w realizacji rozpatrywanego obowiązku, zwłaszcza jeśli nieudowodnienie określonych okoliczności faktycznych może prowadzić do rezultatów
Podatek od towarów i usług w zakresie prawa do złożenia korekty deklaracji VAT-7, wystawienia faktur korygujących oraz not korygujących oraz korekty wieloletniej (o której mowa w art. 91 ust. 2-9 ustawy, tj. odpowiednio w okresie 5-letnim lub l0-letnim) w przypadku błędnego oznaczenia nabywcy (w tym numeru NIP) na fakturze.