Orzeczenie
Wyrok SN z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. II KK 187/09
Przepis art. 47 k.p.k. reguluje kwestię wyłączenia od udziału w sprawie nie samej jednostki organizacyjnej, w której prowadzone są czynności w tym stadium postępowania, lecz konkretnej osoby, która czynności te prowadzi w roli prokuratora, prowadzącego postępowanie przygotowawcze, czy też oskarżyciela publicznego, a co do której to osoby istnieją powody wyłączenia z mocy prawa (art. 47 w zw. z art. 40 § 1 pkt. 1 - 4, 6 i 10) lub okoliczności tego rodzaju, że mogłyby one wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności tej osoby (art. 47 w zw. z art. 41 § 1 k.p.k.).
Co do sposobu odtwarzania przestępnego zamiaru przyświecającego zachowaniu sprawcy, (to istotnie), brak w tym przedmiocie wyjaśnień oskarżonego, czy też wypowiedzi manifestujących ten zamiar w trakcie będącego przedmiotem osądu zdarzenia, (co) nie stanowi przeszkody do czynienia koniecznych w tym względzie ustaleń. Rację ma Sąd, gdy w tej sytuacji wskazuje, że ustalenia te muszą opierać się na wnioskach wynikających „z całokształtu ujawnionych okoliczności zachowania oskarżonego w trakcie zaistniałego zdarzenia oraz skutków tego zachowania”. Dodać tylko można, że przeprowadzenie takiej analizy jest nieodzowne także wtedy, gdy oskarżony wypowiadał się w kwestii przyświecającego mu zamiaru - a to dla zweryfikowania jego twierdzeń. Podkreślić zaś należy, że za niezbędne dla rekonstrukcji strony podmiotowej, decydującej o ocenie prawnej rozstrzyganego zachowania, uznaje się przeprowadzenie w tym względzie wnioskowania, opierającego się na podstawie analizy nie tylko przedmiotowych okoliczności samego czynu, ale także wszelkich innych ujawnionych faktów, które dla tego wnioskowania mogą się okazać przydatne, a więc choćby dotyczących osoby sprawcy, osoby pokrzywdzonej i zachodzących między nimi relacji, motywacji i pobudek, tła rozważanego czynu i poprzedzających go zdarzeń, ich logicznego ciągu.
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right