Orzeczenie
Uchwała SN z dnia 26 września 2002 r. sygn. I KZP 32/02
Użyte w art. 426 § 3 k.p.k. określenie „o zastosowaniu środka zapobiegawczego” dotyczy zarówno zastosowania w toku postępowania odwoławczego takiego środka po raz pierwszy, każdego kolejnego zastosowania środka zapobiegawczego, jak i zastosowania takiego środka na dalszy okres, jeśli z uwagi na charakter środka należy określić czas jego trwania.
Przewodniczący: sędzia SN S. Zabłocki (sprawozdawca).
Sędziowie SN: J. Kubiak, D. Rysińska.
Zastępca Prokuratora Generalnego: R. Stefański.
Sąd Najwyższy w sprawie Marka Z., po rozpoznaniu, przekazanego na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. przez Sąd Apelacyjny w K., postanowieniem z dnia 10 lipca 2002 r., zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:
„Czy na podstawie art. 426 § 3 k.p.k. zażalenie przysługuje tylko na postanowienie sądu odwoławczego pierwotnie (po raz pierwszy) stosującego tymczasowe aresztowanie czy też przysługuje ono również na postanowienie tego sądu o dalszym (stosowaniu) utrzymywaniu tego środka?”
uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.
Uzasadnienie
Przedstawione Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne sformułowane zostało w następującej sytuacji procesowej:
Sąd Apelacyjny w K. wyrokiem z dnia 21 marca 2002 r. uchylił wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 31 lipca 2001 r. między innymi wobec oskarżonego Marka Z. i sprawę w części dotyczącej także i odpowiedzialności tego oskarżonego za czyn określony w art. 148 § 1 k.k. przekazał Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania.
Po wydaniu tego wyroku, orzekając z urzędu w przedmiocie tymczasowego aresztowania oskarżonego, Sąd Apelacyjny, postanowieniem z dnia 19 czerwca 2002 r., orzekł o dalszym stosowaniu tymczasowego aresztowania do dnia 30 września 2002 r. Na postanowienie to złożył zażalenie obrońca oskarżonego (notabene powołując wadliwą podstawę prawną, a mianowicie art. 425 § 1 k.p.k., która nie wchodzi w rachubę z uwagi na to, iż postanowienie z dnia 19 czerwca 2002 r. nie zostało wydane przez sąd pierwszej instancji, lecz przez sąd odwoławczy w toku postępowania odwoławczego). Zażalenie to przekazano do rozpoznania innemu równorzędnemu składowi Sądu Apelacyjnego, uznając, iż jest ono skierowane przeciwko orzeczeniu wydanemu w trybie art. 426 § 3 k.p.k.