Orzeczenie
Wyrok SN z dnia 15 maja 2001 r. sygn. VKKN 517/00
Jeśli oskarżony nie składa wniosku o doprowadzenie go na rozprawę odwoławczą, nie wolno domniemywać, że rezygnuje on z przysługującego mu prawa do osobistego reprezentowania na rozprawie swoich interesów (art. 451 k.p.k.). Tego rodzaju faktyczne domniemanie jest usprawiedliwione wówczas, gdy oskarżony nie składa takiego wniosku po prawidłowym zawiadomieniu go o przysługującym mu uprawnieniu (art. 16 § 2 k.p.k.).
W świetle art. 451 k.p.k. interpretowanego w powiązaniu z art. 450 § 2 k.p.k. i art. 6 ust.
Przewodniczący: sędzia SN P. Hofmański (sprawozdawca).
Sędziowie SN: J. Medyk, A. Siuchniński.
Prokurator Prokuratury Krajowej: K. Parchimowicz.
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2001 r., sprawy Jana G., oskarżonego z art. 210 § 1 w zw. z art. 60 § 1 k.k. z 1969 r., z powodu kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia 22 lipca 1998 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 8 kwietnia 1998 r.