Orzeczenie
Wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 marca 2024 r., sygn. II SA/Gd 861/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Protokolant Specjalista Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. U. na decyzję Wojewody z dnia 11 lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej 1. stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej B. U. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
B. U. (dalej jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z 11 lipca 2023 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.
Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Prezydent Miasta Gdyni działając jako zarządca drogi, 13 września 2018 r. złożył wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa drogi gminnej dojazdowej do nieruchomości położonych w Gdyni przy ul. [...] oraz sieci kanalizacji deszczowej i oświetlenia ulicznego" na działkach nr [...]-[...] obręb K. w Gdyni, załączając do wniosku wymaganą dokumentację.
Następnie Prezydent Miasta Gdyni działając jako organ pierwszej instancji, decyzją z 11 grudnia 2018 r. zezwolił na realizację tej inwestycji drogowej.
Wojewoda Pomorski rozpoznając odwołanie skarżącej, decyzją z 11 kwietnia 2019 r. uchylił w części decyzję organu pierwszej instancji i orzekł w tym zakresie co do istoty.
Decyzja Wojewody została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia z 23 października 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 414/19 uchylona, gdyż zdaniem Sądu została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Do wydania zezwolenia na realizację inwestycji doszło bowiem na podstawie dokumentacji niepełnej, niespełniającej wymogów określonych w art. 11d ust. 1 specustawy drogowej, co oznacza również, że doszło do naruszenia prawa materialnego. Kwestionowaną decyzję wydano zatem przedwcześnie, zaniedbując obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy, co skutkowało również naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie uzasadnienia decyzji. Sąd podkreślił, że obszar, na którym planowana jest budowa ciągu pieszo-jezdnego, położony jest w granicach zespołu urbanistycznego K. wpisanego do rejestru zabytków (strefa "A"), tym samym projekt inwestycji powinien być przedłożony do zaopiniowania właściwemu wojewódzkiemu konserwatorowi zabytków. Sąd poddał w wątpliwość, czy organ pierwszej instancji wystąpił do organu ochrony zabytków z wnioskiem o zaopiniowanie analizowanej inwestycji, mimo że przedłożona dokumentacja zawiera pismo zatytułowane "wniosek o wydanie opinii dla inwestycji drogowej" wraz ze zwrotnym poświadczeniem jego wysłania do organu ochrony konserwatorskiej. W świetle sformułowanych przez skarżącą zarzutów w zakresie możliwości wytyczenia alternatywnej trasy planowanej inwestycji przez działkę gminną o numerze [...], objętej ochroną konserwatorską, za zasadne uznano skonfrontowanie stanowiska organu, czy mimo objęcia ochroną konserwatorską nie może ona stanowić drogi publicznej dojazdowej. Bezkrytyczne zaakceptowanie stanowiska inwestora w tym zakresie może w efekcie doprowadzić do wywłaszczenia działek osób prywatnych pod tę inwestycję bez potrzeby, z naruszeniem konstytucyjnego standardu niezbędności wywłaszczenia, zwłaszcza że realizacja inwestycji odbywa się głównie kosztem działki skarżącej. Nadto zobowiązał Sąd Wojewodę do rozważenia możliwości zaprojektowania dodatkowego zjazdu dla działki skarżącej od strony północnej, naprzeciwko zjazdu indywidualnego nr 1 dla nieruchomości przy ul. [...].
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right