Postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2024 r., sygn. II FZ 132/23
Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki nie jest wyłączona nawet w sytuacji, gdy zobowiązania podatkowe zostały określone decyzją organu podatkowego po zaprzestaniu przez niego pełnienia funkcji, jeżeli zobowiązania te stają się wymagalne z mocy prawa w wyniku niewykonania przez spółkę obowiązku podatkowego w określonych terminach płatności.
Za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uznaje się świadczenia wypłacone w sytuacji, gdy po ich przyznaniu wojewoda stwierdzi zastosowanie przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i organ właściwy uchyli decyzję przyznającą to świadczenie, co stanowi podstawę do jego zwrotu bez względu na późniejsze czynności związane z ponownym rozpoznaniem prawa do świadczenia.
Działania Agencji Mienia Wojskowego w zakresie gospodarowania nieruchomościami przeznaczonymi do zakwaterowania żołnierzy zawodowych nie stanowią działalności gospodarczej w rozumieniu prawa przedsiębiorców, a tym samym takie działania nie podlegają opłatom za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
Działalność Agencji Mienia Wojskowego, polegająca na zakwaterowaniu żołnierzy zawodowych w lokalach mieszkalnych, nie kwalifikuje się jako działalność gospodarcza w kontekście ustalania opłaty przekształceniowej prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
Gospodarowanie przez Agencję Mienia Wojskowego mieniem Skarbu Państwa przeznaczonym na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców. Z tego względu, opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej związanej z tym zakwaterowaniem nie powinny być ustalane z perspektywy działalności
Gospodarowanie przez Agencję Mienia Wojskowego nieruchomościami mieszkaniowymi przeznaczonymi do zakwaterowania żołnierzy zawodowych nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, a zadania Agencji z tym związane nie mogą być automatycznie utożsamiane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Działalność Agencji Mienia Wojskowego związana z zarządzaniem mieniem Skarbu Państwa powierzonym na cele zakwaterowania żołnierzy zawodowych nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów prawa i tym samym nie podlega opłacie za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Agencja Mienia Wojskowego nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu prawa w zakresie gospodarowania nieruchomościami przeznaczonymi na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych, a zakwaterowanie żołnierzy w kontekście stosunku służbowego nie stanowi działalności gospodarczej, co ma istotne znaczenie dla ustalenia opłat za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
W przypadku gospodarowania przez Agencję Mienia Wojskowego nieruchomościami mieszkaniowymi przeznaczonymi na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych, nie jest ona traktowana jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, a wynikające z tego zadania własne Agencji są odrębne od prowadzenia przez nią działalności gospodarczej w świetle obowiązujących przepisów.
Nie stanowi prowadzenia działalności gospodarczej gospodarowanie przez Agencję Mienia Wojskowego powierzonymi i użyczonymi nieruchomościami Skarbu Państwa w ramach zadań własnych.
Agencja Mienia Wojskowego, gospodarująca nieruchomościami mieszkaniowymi przeznaczonymi na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych, nie wykonuje działalności gospodarczej w świetle przepisów prawa, a jej działalność z tym związana nie może być utożsamiana z działalnością gospodarczą w rozumieniu Prawa przedsiębiorców.
Za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze uznaje się takie, które zostało wypłacone w okresie, gdy osoba uprawniona do świadczenia lub członek jej rodziny podlega ustawodawstwu innego państwa w zakresie świadczeń na rodzinę w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, co stanowi podstawę do orzeczenia o jego zwrocie w drodze decyzji administracyjnej.
Jedynym dowodem uprawniającym jednostkę samorządu terytorialnego do uzyskania subwencji na uczniów niepełnosprawnych są aktualne orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Brak takich orzeczeń wyklucza możliwość uzyskania subwencji.
Dofinansowanie wynagrodzeń pracowniczych na podstawie art. 15g Tarczy Antykryzysowej nie przysługuje podmiotom, które nie prowadzą kwalifikowanej działalności gospodarczej, a jedynie działalność oświatową.