USTAWA z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe
Skarżący nie jest w sprawie i nie mógłby być stroną uprawnioną do złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na ostateczną decyzję Urzędu Kontroli Publikacji i Widowisk. W kwestii tej nie obowiązują bowiem przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż została ona uregulowana w sposób szczególny /art. 11 ustawy o kontroli publikacji i widowisk/. Mianowicie w wydanej - zgodnie z upoważnieniem
Stosownie do par. 4 ust. 2 i par. 11 uchwały Rady Państwa z dnia 17 września 1981 r. w sprawie regulaminu sprawowania kontroli publikacji i widowisk /Dz.U. nr 24 poz. 126/ Okręgowy Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk ma obowiązek odmówić przyjęcia do kontroli publikacji m.in. także wtedy, gdy wydawca publikacji nieperiodycznej nie wskaże we wniosku /piśmie przewodnim/ nazwy zakładu poligraficznego
1. Z art. 28 Kpa wcale nie wynika by autorowi, który nie jest redaktorem lub wydawcą, służył w sprawach dotyczących postępowania o zgodę na rozpowszechnianie, przymiot strony, posiadającej "interes prawny lub obowiązek". "Interes prawny", którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu
Autor publikacji lub widowiska jest legitymowany do zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego ostatecznej decyzji administracyjnej o zakazie rozpowszechniania publikacji lub widowiska w całości lub w części wydanej na podstawie art. 13 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o kontroli publikacji i widowisk /Dz.U. nr 20 poz. 99 ze zm./.