Wyrok NSA z dnia 28 listopada 1989 r., sygn. SA/Wr 670/89
Sprawy udzielania i umarzania kredytów bankowych nie należą do kategorii spraw objętych art. 1 par. 1 pkt 1 i art. 196 par. 2 Kpa i skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego w powyższej sprawie jest niedopuszczalna.
Decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości pod budowę obiektu nie wymienionego w art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1989 nr 14 poz. 74/ narusza prawo materialne.
Odmowa wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości w drodze cywilnoprawnej nie może wpływać na wysokość odszkodowania za wywłaszczenie tej nieruchomości.
Uprawnienie organu administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji /art.. 162 par. 1 Kpa/ przysługuje tylko wtedy, kiedy nie toczy się postępowanie odwoławcze.
Okoliczności, czy, kiedy i jak ma być zabudowana działka, określają realne możliwości jej właściciela, a nie organ rozstrzygający o zabudowie działki sąsiedniej.
Wniosek o udzielenie wskazań lokalizacyjnych nie wszczyna postępowania administracyjnego, czyni to natomiast wniosek strony o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji.
Decyzja o usunięciu nieodpowiedniego stanu technicznego budynku o jakim mowa w art. 46 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ w związku z art. 43 tej ustawy może być adresowana tylko do właściciela lub zarządcy budynku bez względu na to z jakich powodów ten nieodpowiedni stan budynku powstał.
Przez infrastrukturę społeczną i techniczną w ujęciu art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1989 nr 14 poz. 74/ należy rozumieć ogół podstawowych instytucji i urządzeń technicznych niezbędnych do funkcjonowania obiektów powstałych w wyniku realizacji inwestycji wymienionej w decyzji wywłaszczeniowej.
1. Decyzja zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości wydana na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /TJ. Dz.U. 1989 nr 14 poz. 74/ nie rozstrzyga ani o wyłączeniu gruntów tej nieruchomości z produkcji rolnej ani o wygaśnięciu jej zarządu przysługującego jednostce gospodarki uspołecznionej. 2. W razie przeznaczenia gruntów
Artykuł 89 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1989 nr 14 poz. 74 ze zm./ ma zastosowanie do działek położonych na terenie Warszawy, które zostały skomunalizowane na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy /Dz.U. nr 50 poz. 279/ i które były zabudowane określonymi w
Oddalenie przez sąd powszechny powództwa o wstąpienie w stosunek najmu jest dla organu administracji ważnym dowodem w sprawie o przydzielenie lokalu osobie go zajmującej lub nakazanie jego opróżnienia, nie przesądza jednak o treści decyzji organów administracji.
Nie może być prowadzone postępowanie dotyczące ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości, która została zamieszczona w wykazie działek przewidzianych do oddania w użytkowanie wieczyste. Postępowanie wszczęte w sprawie takiej nieruchomości podlega umorzeniu na podstawie art. 105 par. 1 Kpa, jako bezprzedmiotowe.
W świetle art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach /Dz.U. nr 10 poz. 48 ze zm./ znaczne zużycie techniczne domu nie może stanowić przeszkody do wpisania go do rejestru zabytków.
Jeżeli wywłaszczona nieruchomość ma być wykorzystywana na cel nie uzasadniający wywłaszczenia, istnieje podstawa do wydania orzeczenia o zwrocie tej nieruchomości na rzecz poprzedniego właściciela lub jego następcy prawnego w oparciu o art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1989 nr 14 poz. 74/. Zwrot nieruchomości jest w tym przypadku
1. Uzgodnienie projektu prac budowlanych w obiekcie zabytkowym dokonane przez wojewódzkiego konserwatora zabytków nie jest wprawdzie decyzją administracyjną w rozumieniu art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach /Dz.U. nr 10 poz. 48 ze zm./, stanowi jednak obietnicę /promesę/ wydania we właściwym czasie zezwolenia przewidzianego tym przepisem. Wojewódzki konserwator
Realizacja infrastruktury społecznej, np. pawilonów handlowo-usługowych, nie może prowadzić do odjęcia własności nieruchomości dotychczasowemu właścicielowi i przekazania jej we władanie innym osobom fizycznym.
Zawieszenie postępowania z przyczyny określonej w art. 97 par. 1 pkt 1 Kpa jest obligatoryjne, ale jedynie wtedy, gdy wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 par. 5 Kpa.
Plan zagospodarowania przestrzennego sam przez się nie przekształca już istniejącego stanu zagospodarowania terenu i nie zmienia ani stanu własności, ani stanu posiadania.
Jeżeli jedna ze stron w tej samej sprawie złoży odwołanie i uzyska decyzję ostateczną, oznacza to, że w rozumieniu art. 198 Kpa wyczerpany został tok instancji w postępowaniu administracyjnym wobec pozostałych stron, bez względu na to, która z nich złożyła odwołanie.
Żądanie strony, aby nie powoływać biegłego z określonych województw, nie może być uznane za wiążące dla organu. Wyłączenie biegłego winno nastąpić tylko na zasadzie i w trybie określonym w art. 24 Kpa. Generalnie, niczym nie umotywowane zastrzeżenia strony do biegłych z określonych województw, nie stanowi przeszkody do powołania ich do wydania opinii w sprawie.
1. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają wyłącznie te uchwały organów samorządu adwokackiego, które mają znamiona decyzji administracyjnych. 2. Uchwała okręgowej rady adwokackiej, odmawiająca przyznania adwokatowi dopłat do biletu kolejowego z miejsca zamieszkania do siedziby zespołu, nie jest decyzją administracyjną.
Uwzględnienie przez terenowy organ administracji państwowej prośby użytkownika wieczystego o przedłużenie terminu rozpoczęcia budowy na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1989 nr 14 poz. 74/ powoduje, że trzyletni termin przewidziany do zakończenia budowy biegnie dopiero od końca nowego terminu rozpoczęcia budowy.