Orzeczenie
Wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. I SA/Łd 799/10
Dnia 19 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2010 roku sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 roku oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. W. określił M. Z. zobowiązanie podatkowe w VAT za poszczególne miesiące w okresie od maja do lipca i od września do grudnia 2004 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za sierpień 2004 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że podatniczka zawyżyła kwotę podatku naliczonego odliczając podatek na podstawie faktur VAT wystawionych przez A. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w J.. W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego faktury wystawione przez ten podmiot nie dokumentowały rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych.
Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie:
1. art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.; dalej w skrócie "O.p.") wskutek braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz niezgromadzenia całości materiału dowodowego;
2. art. 191 O.p. wyrażające się dowolnym przyjęciem, że A. sp. z o.o. nie posiadła oleju napędowego, a zatem, że faktury sprzedaży wystawione przez ten podmiot nie odzwierciedlały faktycznego przebiegu zdarzeń gospodarczych;
3. art. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; w skrócie "ustawa o VAT") poprzez jego niezastosowanie.
Zdaniem podatniczki organ podatkowy przyjmując, że spółka A. nie dysponowała paliwem nie ustalił, kto był jego faktycznym sprzedawcą. Wbrew twierdzeniom organu składane w toku postępowań karnych przez A. K. oraz M. B. zeznania i wyjaśnienia są niewiarygodne, gdyż przedstawiane są w nich odmienne wersje zdarzeń, ponadto są one oparte na wzajemnych pomówieniach. Podniesiono też, że wszystkie decyzje wymiarowe wydane wobec A. sp. z o.o. zostały uchylone, a następnie znaczną część postępowań organ pierwszej instancji umorzył. Okoliczność ta w ocenie strony dowodzi, że A. legalnie nabywała paliwo, w zatem mogła je dalej odsprzedawać.
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right
-
keyboard_arrow_right