Orzeczenie
Postanowienie SN z dnia 21 maja 2008 r., sygn. V KZ 27/08
1. Wznowienie postępowania z powodu uchybień wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k. nastąpić może tylko z urzędu. Strona nie dysponuje w tym zakresie własnym wnioskiem o wznowienie postępowania, chociaż może, przy zastosowaniu instytucji określonej w art. 9 § 2 k.p.k., zasygnalizować sądowi istnienie takiego uchybienia. Tego rodzaju sygnalizacja nie zobowiązuje jednak organu sądowego, jeżeli nie stwierdzi istnienia sygnalizowanego uchybienia - do ustosunkowania się do wniosku zawierającego taką sygnalizację, w formie decyzji procesowej, a więc wydania orzeczenia (postanowienia) czy też nawet zarządzenia. Wystarczy poinformować wówczas stronę o niestwierdzeniu uchybienia określonego w art. 439 § 1 k.p.k. i pouczyć, że nie przysługuje jej środek zaskarżenia.
2. Wydane po myśli art. 542 § 3 k.p.k. orzeczenie nie jest postanowieniem zamykającym drogę do wydania wyroku. orzeczenia wydane w toku postępowania wznowieniowego drogi do wydania wyroku „bezwarunkowo” nie zamykają.
3. Prezes sądu (przewodniczący wydziału, upoważniony sędzia - art. 93 § 2 k.p.k.) nie jest osobą wyłączoną z mocy prawa (art. 40 § 1 pkt 6 k.p.k.) od wydania zarządzenia w kwestii przyjęcia lub odmowy przyjęcia zażalenia wówczas, gdy ten środek odwoławczy złożony został od wydanego przez niego uprzednio zarządzenia. Sąd Najwyższy w składzie orzekającym w niniejszej sprawie ten pogląd w pełni podziela, uznając że powołana na jego uzasadnienie. Argumentacja ma pełne odniesienie do możliwości orzekania przez sędziego (prezesa sądu, przewodniczącego wydziału, upoważnionego sędziego - art. 93 § 2 k.p.k.), co do dopuszczalności zażalenia na orzeczenie, w którego wydaniu tenże sędzia (prezes sądu, przewodniczący wydziału, upoważniony sędzia) brał udział.