Orzeczenie
Uchwała składu 7 Sędziów SN z dnia 19 sierpnia 1987 r., sygn. III AZP 2/87
Marmaj Zenon /przewodniczący sprawozdawca/, Bukowski Tadeusz, Dmowski Stanisław, Grygołajtys Łucja, Miłkowski Tadeusz, Strzępek Kazimierz, Sychowicz Marek
Sąd Najwyższy na poniższe pytanie prawne Prokuratora Generalnego:
Czy brak odpowiedzi na krytykę prasową określoną w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe /Dz.U. nr 5 poz. 24/, mimo upływu miesięcznego terminu od przekazania jej adresatowi przez redaktora naczelnego - jest odmową udzielenia informacji w rozumieniu art. 4 ust. 3 oraz art. 11 ust. 2 i art.49 tej ustawy?
podjął uchwałę:
Brak odpowiedzi na krytykę prasową przewidzianą w art. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe /Dz.U. nr 5 poz. 24/, mimo upływu miesięcznego terminu do przekazania jej adresatowi przez redaktora naczelnego z żądaniem ustosunkowania się, jest - w rozumieniu art. 4 ust. 3 równoznaczny z odmową udzielenia informacji, na którą służy skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego /art. 4 ust. 4/.
Uzasadnienie
1. Prawo prasowe, obowiązujące od 1 lipca 1984 r., jest aktem prawnym kompleksowo normującym funkcjonowanie prasy. Prasą - według definicji zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy - są w szczególności publikacje periodyczne, które nie tworzą zamkniętej, jednorodnej całości, ukazujące się nie rzadziej niż raz w roku, opatrzone stałym tytułem lub nazwą, numerem bieżącym i datą. W tym znaczeniu "prasą" są w szczególności dzienniki i czasopisma, serwisy agencyjne, stałe przekazy teleksowe, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne, kroniki filmowe, wszelkie istniejące i powstające w wyniku postępu technicznego środki masowego przekazywania - w tym również rozgłośnie oraz radiowęzły - upowszechniające publikacje periodyczne za pomocą druku, wizji, fonii lub innej techniki rozpowszechniania.