Orzeczenie
Wyrok Sądu pierwszej instancji (piąta izba) z dnia 14 grudnia 2004 r. - Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. Snc, Livio Danielis i Domenico D'Alessandro przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. - Sprawa T-332/02., sygn. T-332/02
Sprawa T-332/02
Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. Snc i in.
przeciwko
Komisji Wspólnot Europejskich
Unia celna - Czynność tranzytu wspólnotowego - Nadużycie - Przemyt papierosów - Umorzenie przywozowych należności celnych - Rozporządzenie (EWG) nr 1430/79 - Artykuł 13: klauzula słuszności - Pojęcie „sytuacji szczególnej”
Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 14 grudnia 2004 r. II-0000
Streszczenie wyroku
1. Środki własne Wspólnot Europejskich - Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych albo wywozowych - Artykuł 13 rozporządzenia nr 1430/79 - Zakres - Granice - Zastosowanie materialnego prawa celnego - Wyłączna właściwość władz krajowych
(art. 234 WE; rozporządzenie Rady nr 1430/79, art. 13 ust. 1)
2. Środki własne Wspólnot Europejskich - Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych albo wywozowych - Artykuł 13 rozporządzenia nr 1430/79 - Zakres - Uprawnienia decyzyjne Komisji - Sposób wykonania
(rozporządzenie Rady nr 1430/79, art. 13 ust. 1)
3. Środki własne Wspólnot Europejskich - Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych albo wywozowych - Artykuł 13 rozporządzenia nr 1430/79 - „Sytuacja szczególna” - Pojęcie - Władze krajowe, które w ramach dochodzenia umyślnie dopuściły do popełnienia naruszenia lub nieprawidłowości, doprowadzając do powstania długu celnego po stronie zobowiązanego działającego w dobrej wierze - Poważna niewydolność Komisji lub władz krajowych - Włączenie - Stan faktyczny niestanowiący sytuacji szczególnej
(rozporządzenie Rady nr 1430/79, art. 13 ust. 1)
1. Przedmiotem przepisów art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1430/79 w sprawie zwrotu lub umorzenia przywozowych i wywozowych należności celnych jest jedynie zezwolenie, przy zbiegu pewnych szczególnych okoliczności i w braku nieuczciwego działania lub oczywistego niedbalstwa, na zwolnienie podmiotów gospodarczych z ciążącego na nich zobowiązania zapłaty należności celnych, a nie podważanie samej zasady wymagalności długu celnego. Ustalenie, czy dług celny istnieje i jaka jest jego dokładna kwota, należy bowiem do właściwości władz krajowych. Ponadto decyzje wydane przez te władze mogą zostać zaskarżone zostać przed sądem krajowym, a ten ostatni może, na podstawie art. 234 WE, wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości.