Orzeczenie
Wyrok SN z dnia 8 marca 2024 r., sygn. II CSKP 1956/22
8 marca 2024 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Karol Weitz (przewodniczący)
SSN Marta Romańska
SSN Władysław Pawlak (sprawozdawca)
1. oddala skargę kasacyjną;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł, z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanemu niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
[SOP]
(E.C.)
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 20 września 2021 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie ustalił, że umowa kredytu na cele mieszkaniowe z 3 listopada 2004 r. zawarta pomiędzy powodem H. K. a Bankiem1, którego następcą prawnym stał się Bank2, a następnie pozwany Bank jest nieważna.
Sąd pierwszej instancji ustalił, że na podstawie wyżej opisanej umowy powodowi został udzielony kredyt w kwocie 233 922,83 zł denominowany w CHF - na dokończenie budowy domu jednorodzinnego oraz spłatę innego kredytu denominowanego w CHF - z oprocentowaniem zmiennym, w skład którego wchodziła stała marża kredytodawcy wynosząca 2,25 punktów procentowych oraz zmienna stawka LIBOR 3M i ze spłatą w 300 miesięcznych ratach. W umowie postanowiono, że kwota kredytu lub jego transz zostanie wypłacona w PLN po przeliczeniu jej według kursu dewiz dla CHF zgodnie z tabelą kursową obowiązującą w banku-kredytodawcy, zaś miesięczne raty kapitałowo-odsetkowe określone w CHF będą spłacane w PLN po przeliczeniu ich według kursu sprzedaży dewiz dla CHF zgodnie z tabelą kursów obowiązującą w banku-kredytodawcy.
Przed zawarciem umowy powód był przekonywany przez pracowników pozwanego Banku, że najlepszą dla niego opcją jest wzięcie tzw. kredytu frankowego z uwagi na stabilność tej waluty oraz wyjątkowo niskie oprocentowanie w porównaniu z innymi produktami bankowymi. Powód był też informowany o ryzyku walutowym, ale w jego przekonaniu ewentualne zmiany kursowe miały być niewielkie i niezakłócające spłatę zadłużenia.