Orzeczenie
Postanowienie SN z dnia 7 marca 2024 r., sygn. III CZ 315/23
7 marca 2024 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 7 marca 2024 r. w Warszawie
zażalenia K. G. i W. G.
na wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z 27 kwietnia 2023 r., I ACa 1085/22,
w sprawie z powództwa K. G. i W. G.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
2. pozostawia rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego do orzeczenia kończącego postępowanie
w sprawie.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2023 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, na skutek apelacji obu stron, uchylił częściowo zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2022 r. w sprawie z powództwa K. G. i W.G. przeciwko Bank S.A.
w W. o zapłatę i przekazał w tej części sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny nie podzielił stanowiska Sądu Okręgowego w zakresie, w jakim Sąd ten uznał za dopuszczalne pozostawienie w obrocie umowy kredytu udzielonego w złotych polskich z oprocentowaniem według wskaźnika LIBOR. Uznał, że należy tym samym ustalić, zgodnie z żądaniem pozwu, nieistnienie stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu wobec nieważności tej umowy związanej z koniecznością wyeliminowania z niej abuzywnych klauzul umownych. Rozstrzygnięcie to, zdaniem Sądu Apelacyjnego, rodziło konieczność orzeczenia o rozliczeniach stron z tytułu świadczeń spełnionych w wyniku wykonania nieważnej umowy. Rozstrzygnięcie to powinno w ocenie Sądu Apelacyjnego uwzględniać, że nienależne świadczenie podlega zwrotowi na podstawie art. 410 k.c. tylko w takim zakresie, w jakim wzbogaca ono accipiensa i prowadzi do zubożenia solvensa. Niezbędne okazało się tym samym ustalenie, czy powodowie są zubożeni, a jeżeli tak, to w jakiej kwocie. Sąd Okręgowy ustaleń tych nie dokonał, toteż, w przekonaniu Sądu Apelacyjnego, doszło do nierozpoznania istoty sprawy uzasadniającego częściowe uchylenie zaskarżonego apelacją orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.