Orzeczenie
Postanowienie SN z dnia 6 marca 2024 r., sygn. III KO 93/23
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Kołodziejski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Adam Roch
SSN Anna Dziergawka
w sprawie J. C.
o zadośćuczynienie na podstawie ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron
w dniu 6 marca 2024 r.,
wniosku pełnomocnika wnioskodawcy o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie
z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II AKa 74/11,
zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt III Ko 719/08,
na podstawie art. 540 § 2 k.p.k. a contrario w zw. z art. 544 § 2 i 3 k.p.k.
oraz art. 639 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k.
postanowił:
1. oddalić wniosek;
2. obciążyć wnioskodawcę J. C. uiszczoną
opłatą od wniosku, zwalniając go od wydatków postępowania
wznowieniowego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt III Ko 719/08, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz J. C. tytułem zadośćuczynienia kwotę 12.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia prawomocności orzeczenia (pkt I), a kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa (pkt II). Podstawą prawną tego orzeczenia były przepisy art. 11 ust. 2 i art. 13 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (t.j. Dz.U. z 1991 r. Nr 34, poz. 149 z późn. zm.; dalej: ustawa lutowa).
Apelację od tego orzeczenia wywiódł pełnomocnik J. C., który zaskarżył je w części dotyczącej kwoty zasądzonego zadośćuczynienia, podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mających wpływ na jego treść, poprzez przyjęcie błędnej metody obliczenia zadośćuczynienia – w proporcji do górnej granicy zadośćuczynienia i odszkodowania zakreślonej ustawą i spraw w których osoby represjonowane były długotrwale pozbawione wolności, zamiast – w proporcji do krzywdy i cierpień represjonowanego. W konsekwencji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez podwyższenie zadośćuczynienia do kwoty 25.000 zł.