Orzeczenie
Postanowienie SN z dnia 28 lutego 2024 r., sygn. I CSK 1901/23
28 lutego 2024 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Władysław Pawlak
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanemu odpisu niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 2 lutego 2022 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy oddalił powództwo o zapłatę kwoty 31 493,35 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, uwzględniając zaś powództwo ewentualne, zasądził na rzecz powódki M. M. od pozwanego Banku S. A. w W. kwotę 123 627,10 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie i ustalił nieistnienie między stronami stosunku prawnego kredytu, wynikającego z bliżej określonej umowy o kredyt hipoteczny.
Wyrokiem z 14 grudnia 2022 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił apelację pozwanego Banku od powyższego wyroku.
Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu odwoławczego, opierając ją na obu podstawach przewidzianych w art. 398 § 1 k.p.c. Skarżący w ramach podstawy procesowej zarzucił naruszenie art. 378 § 1 k.p.c. w zw. z art. 386 § 2 k.p.c., art. 6 k.c. w zw. z 232 k.p.c., art. 365 k.p.c. w zw. z art. 479 k.p.c. w zw. z art. 9 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych innych ustaw, art. 316 § 1 k.p.c. w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (dalej: „dyrektywa 93/13"). W ramach podstawy materialnoprawnej pozwany zarzucił naruszenie art. 111 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (jedn. tekst: Dz.U. z 2016 r. poz. 1988, dalej: „Prawo bankowe”) w zw. z art. 56 k.c., w zw. z art. 69 ust. 2 pkt 4a i ust. 3 Prawa bankowego w zw. z art. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2011 r. zmieniającej ustawę Prawo bankowe (Dz.U. z 2011 r. nr 165, poz. 984, dalej: „ustawa antyspreadowa"), art. 353 k.c. w zw. z art. 69 ust. 1 i 2 Prawa bankowego, art. 58 § 1 k.c., art. 58 § 3 k.c. w zw. z art. 53 § 1 k.c. infine, art. 358 § 2 k.c., art. 385 § 1 k.c. w zw. z art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13, art. 385 § 1 k.c. w zw. z art. 385 k.c., art. 385 § 1 i 3 k.c., art. 385 § 1 k.c. w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 3 ust. 3 dyrektywy 93/13 w zw. z ust. 1 lit. j oraz lit. I, oraz ust. 2 lit. c, tiret pierwsze i drugie, oraz ust. 3 załącznika do dyrektywy 93/13, art. 385 § 2 k.c. w zw. z art. 7 ust. 1 i art. 8b ust. 1 dyrektywy 93/13 i art. 353 k.c. w zw. z art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 Konstytucji, art. 56 k.c., art. 65 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 56 k.c., art. 65 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 354 § 1 k.c., art. 69 ust. 2 pkt 4a i ust. 3 Prawa bankowego w zw. z art. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2011 r. zmieniającej ustawę antyspreadową, art. 41 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe (jedn. tekst: Dz. U. z 2016 r., poz.160), art. 24 ust. 3 ustawy o NBP, art. 189 k.p.c., art. 405 k.c., art. 410 § 2 k.c. i art. 409 k.c., art. 481 k.c. w zw. z art. 455 k.c.