Orzeczenie
Wyrok SN z dnia 19 października 2023 r., sygn. II CSKP 1051/22
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
Prezes SN Joanna Misztal-Konecka (przewodniczący)
SSN Beata Janiszewska (sprawozdawca)
SSN Krzysztof Wesołowski
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 19 października 2023 r. w Warszawie,
skargi kasacyjnej S.B.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie
z 18 marca 2020 r., I AGa 58/19,
w sprawie z powództwa S.B.
przeciwko L.M.
o zapłatę,
1. oddala skargę kasacyjną,
2. zasądza od S.B. na rzecz L.M. kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Powód S.B., po ostatecznym sprecyzowaniu powództwa, wniósł o zasądzenie od pozwanego L.M. 312 727,92 zł (pierwotnie 339 601,40 zł). Sąd Okręgowy w Rzeszowie zasądził od pozwanego na rzecz powoda 156 149,88 zł wraz z odsetkami, a w wyroku uzupełniającym umorzył postępowanie co do kwoty 26 873,48 zł i oddalił powództwo w pozostałym zakresie.
Cedent wystawił pozwanemu faktury VAT: (1) z 20 listopada 2012 r., nr X3, tytułem wynagrodzenia za prace związane z wykonaniem nasypów – na kwotę 216 873,48 zł oraz (2) z 19 grudnia 2012 r., nr X4, tytułem kompleksowego wykonania drogi X2 – na kwotę 122 727,92 zł. Obie faktury zostały podpisane przez wystawiającego oraz pełnomocnika pozwanego. W skierowanym do pozwanego piśmie Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. poinformował go o zajęciu wierzytelności majątkowych cedenta na kwotę 62 095,16 zł. Kolejnym pismem poinformowano o zajęciu dalszej wierzytelności na kwotę 24 482,88 zł. Pisma te pozwany odebrał odpowiednio 7 marca oraz 11 marca 2013 r.
Następnie, 25 marca 2013 r., M.C. zawarł z powodem (jako cesjonariuszem) umowę przelewu wierzytelności, której przedmiotem była wierzytelność pieniężna wobec pozwanego w kwocie 339 601,40 zł. Pismem z 28 marca 2013 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty nabytej wierzytelności. W odpowiedzi pozwany oświadczył, że cedent otrzymał od niego wynagrodzenie, nadto część kwoty została wypłacona na rzecz Urzędu Skarbowego w J.. Jednocześnie pozwany poinformował cedenta, że na rzecz powoda zbyto wierzytelność w wysokości, która nie przysługiwała cedentowi, oraz że wystawił on faktury za prace, które nie zostały mu zlecone. W prowadzonych później rozmowach przedstawiciel pozwanego deklarował jednak wolę spłaty zadłużenia. Strony toczyły negocjacje związane z jego wysokością oraz faktem zajęć dokonanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J..