Orzeczenie
Wyrok SN z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. I PSKP 17/22
Przewidziany w art. 382 k.p.c. obowiązek orzekania sądu drugiej instancji na podstawie materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu apelacyjnym oznacza, że sąd ten musi uwzględnić materiał dowodowy zebrany przez sąd pierwszej instancji, który może uzupełnić o własne ustalenia faktyczne. Sąd drugiej instancji nie ma obowiązku ponawiania dowodów przeprowadzonych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, może natomiast odmiennie ocenić dowody zebrane przed sądem pierwszej instancji, powinien jednak zdać z tej oceny relację w uzasadnieniu swojego orzeczenia.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Robert Stefanicki (przewodniczący)
SSN Romuald Dalewski
SSN Jarosław Sobutka (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa O.M. przeciwko P. Spółce Akcyjnej Zakładowi w C. o przywrócenie do pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 20 grudnia 2022 r., skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt IV Pa 52/20,
I. oddala skargę kasacyjną,
II. zasądza od O.M. na rzecz P. Spółki Akcyjnej Zakładu w C kwotę 240,00 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2020 r. Sąd Rejonowy w Częstochowie przywrócił powódkę O.M. do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy oraz obciążył pozwaną P. Spółkę Akcyjną Zakład w C. kosztami postępowania sądowego. Sąd I instancji uznał, że pozwana prawidłowo rozwiązała umowę o pracę z powódką pod względem formalnym - oświadczenie zostało złożone powódce na piśmie z podaniem przyczyny, stosownie do wymagań art. 30 § 3 i 4 k.p. Zdaniem Sądu pozwana nie udowodniła natomiast prawdziwości i rzeczywistości przyczyn stanowiących podstawę wypowiedzenia powódce umowy o pracę. Jako przyczyny rozwiązania z powódką umowy o pracę pozwana wskazała: 1) działanie na szkodę pracodawcy, poprzez samowolne podjęcie decyzji o parkowaniu samochodu służbowego poza wyznaczonym miejscem, tj. siedzibą Sekcji w L. po marcu 2016 r., 2) konfliktowość, nieumiejętność pracy w zespole oraz naruszenie zasad współżycia społecznego, w szczególności poprzez zastraszanie współpracowników, kierowanie do nich inwektyw, obniżania morale i demotywowanie podwładnych i 3) utratę zaufania pracodawcy spowodowaną w szczególności rozpowszechnianiem godzących w dobre imię pracodawcy i innych pracowników niesprawdzonych i nieprawdziwych informacji oraz podważanie u pracowników zaufania do przełożonych.