Orzeczenie
Postanowienie SN z dnia 25 listopada 2021 r., sygn. I PSK 190/21
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Maciej Pacuda
w sprawie z powództwa M. M.
przeciwko L. […] im. […] w P.
o przywrócenie do pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 25 listopada 2021 r.,
skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych w P.
z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. akt VI Pa […],
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2) oddala wniosek pozwanego o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. wyrokiem z dnia 6 listopada 2020 r. oddalił apelację wniesioną przez powoda M. M. od wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 10 maja 2019 r., którym oddalono powództwo o przywrócenie powoda do pracy w pozwanym Z. […] w P. (obecnie L. […] im. […] w P.).
Powód M. M. wniósł do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 6 listopada 2020 r., zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, to jest: art. 278 § 1 k.p.c. i art. 286 k.p.c. w związku z art. 233 § 1 k.p.c., a także naruszenie prawa materialnego, to jest art. 8 k.p.
We wniosku o przyjęcie jego skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący podniósł, że skarga ta jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd Okręgowy, ograniczając się do mechanicznego powtórzenia uzasadnienia Sądu pierwszej instancji, co nie spełniło funkcji kontrolnej tegoż Sądu, wbrew jednoznacznym i stanowczym wnioskom biegłego, powołanego przez Sąd pierwszej instancji w celu zweryfikowania negatywnej oceny pracy powoda i ustalenia, czy powód zrealizował program nauczania i podstawę programową historii w pozwanej szkole i prawidłowo zrealizował program dydaktyczno-wychowawczy, wbrew opinii głównej i trzech opinii uzupełniających, podtrzymujących pierwotne wnioski, bez powołania innego biegłego, z naruszeniem w sposób kwalifikowany przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 278 § 1 k.p.c., art. 286 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c., zajął własne, odmienne stanowisko, co w konsekwencji doprowadziło do oczywiście nieprawidłowego orzeczenia, które nie powinno funkcjonować w obrocie prawnym.