Orzeczenie
Postanowienie SN z dnia 9 grudnia 2020 r., sygn. I NSZ 44/20
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Ewa Stefańska (przewodniczący)
SSN Leszek Bosek (sprawozdawca)
SSN Marcin Łochowski
w sprawie z zażalenia O. S.A. w P.
przeciwko Prezesowi Urzędu Transportu Kolejowego
o wszczęcie postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 9 grudnia 2020 r.,
zażalenia O. S.A. w P. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 9 marca 2020 r., sygn. akt VII AGz (…),
1.oddala zażalenie;
2.zasądza od O. S.A. w P. na rzecz Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
UZASADNIENIE
Pismem z 7 kwietnia 2014 r. O. S.A. w P. (dalej: Orlen, powód) wystąpiła do Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego (pozwany) o stwierdzenie nieważności decyzji z 24 lutego 2006 r. nr (…) uzupełniającej decyzje z 10 czerwca 2005 r. nr TRL (…) i z 18 lipca 2005 r. nr (…) zatwierdzające stawki jednostkowe opłaty podstawowej za usługi podstawowe udostępniania linii kolejowych P. S.A. oraz ceny i mierniki dla opłat dodatkowych na rozkład jazdy pociągów w roku 2005/2006. Postanowieniem z 13 czerwca 2014 r. nr WSOP.(…) Prezes Urzędu Transportu Kolejowego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, wskazując, że O. nie posiada przymiotu strony. Stroną postępowania, w efekcie którego wydano decyzję z 24 lutego 2006 r., były P. . Prezes UTK zwrócił uwagę, że postępowanie w sprawie zatwierdzenia stawek, zakończone kwestionowaną decyzją, dotyczyło bezpośrednio praw i obowiązków wynikających z ustawy o transporcie kolejowym, których adresatem jest zarządca infrastruktury kolejowej. Kwestionowana decyzja nie ustala natomiast żadnych uprawnień lub obowiązków wobec samego O..
Od tego postanowienia O. wniósł zażalenie do Sądu Okręgowego w W. – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, który oddalił je postanowieniem z 4 września 2019 r., XVII Amz (…). SOKiK podkreślił, że przewoźnikowi kolejnemu – w tym wypadku O., który zawarł stosowną umowę cywilną z zarządcą infrastruktury, jakim jest P. – nie przysługuje prawo strony w postępowaniu administracyjnym. Jedynym podmiotem posiadającym interes prawny w sprawie dotyczącej stawek za usługi udostępniania linii kolejowych jest zarządca infrastruktury kolejowej.